Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

ΡΗΤΟΡΙΚΗ: ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ - Κατὰ Φιλίππου α΄ (4) (31-46)

Αποτέλεσμα εικόνας για φιλιπποσ μακεδονιαΤο απόσπασμα που ακολουθεί είναι ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα συμβουλευτικού λόγου του Δημοσθένη, αξιοπρόσεκτο και για τον τρόπο επιχειρηματολογίας και για το χαρακτηριστικό δημοσθενικό ύφος και τη δραστική ειρωνεία.

[31] Δοκεῖτε δέ μοι πολὺ βέλτιον ἂν περὶ τοῦ πολέμου καὶ ὅλης τῆς παρασκευῆς βουλεύσασθαι, εἰ τὸν τόπον, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, τῆς χώρας, πρὸς ἣν πολεμεῖτε, ἐνθυμηθείητε, καὶ λογίσαισθ᾽ ὅτι τοῖς πνεύμασιν καὶ ταῖς ὥραις τοῦ ἔτους τὰ πολλὰ προλαμβάνων διαπράττεται Φίλιππος, καὶ φυλάξας τοὺς ἐτησίας ἢ τὸν χειμῶν᾽ ἐπιχειρεῖ, ἡνίκ᾽ ἂν ἡμεῖς μὴ δυναίμεθ᾽ ἐκεῖσ᾽ ἀφικέσθαι.

[32] δεῖ τοίνυν ταῦτ᾽ ἐνθυμουμένους μὴ βοηθείαις πολεμεῖν (ὑστεριοῦμεν γὰρ ἁπάντων), ἀλλὰ παρασκευῇ συνεχεῖ καὶ δυνάμει. ὑπάρχει δ᾽ ὑμῖν χειμαδίῳ μὲν χρῆσθαι τῇ δυνάμει Λήμνῳ καὶ Θάσῳ καὶ Σκιάθῳ καὶ ταῖς ἐν τούτῳ τῷ τόπῳ νήσοις, ἐν αἷς καὶ λιμένες καὶ σῖτος καὶ ἃ χρὴ στρατεύματι πάνθ᾽ ὑπάρχει· τὴν δ᾽ ὥραν τοῦ ἔτους, ὅτε καὶ πρὸς τῇ γῇ γενέσθαι ῥᾴδιον καὶ τὸ τῶν πνευμάτων ἀσφαλές, πρὸς αὐτῇ τῇ χώρᾳ καὶ πρὸς τοῖς τῶν ἐμπορίων στόμασιν †ῥᾳδίως ἔσται.†

[33] Ἃ μὲν οὖν χρήσεται καὶ πότε τῇ δυνάμει, παρὰ τὸν καιρὸν ὁ τούτων κύριος καταστὰς ὑφ᾽ ὑμῶν βουλεύσεται· ἃ δ᾽ ὑπάρξαι δεῖ παρ᾽ ὑμῶν, ταῦτ᾽ ἐστὶν ἁγὼ γέγραφα. ἂν ταῦτ᾽, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, πορίσητε, τὰ χρήματα πρῶτον ἃ λέγω, εἶτα καὶ τἄλλα παρασκευάσαντες, τοὺς στρατιώτας, τὰς τριήρεις, τοὺς ἱππέας, ἐντελῆ πᾶσαν τὴν δύναμιν νόμῳ κατακλείσητ᾽ ἐπὶ τῷ πολέμῳ μένειν, τῶν μὲν χρημάτων αὐτοὶ ταμίαι καὶ πορισταὶ γιγνόμενοι, τῶν δὲ πράξεων παρὰ τοῦ στρατηγοῦ τὸν λόγον ζητοῦντες, παύσεσθ᾽ ἀεὶ περὶ τῶν αὐτῶν βουλευόμενοι καὶ πλέον οὐδὲν ποιοῦντες,

[34] καὶ ἔτι πρὸς τούτῳ πρῶτον μέν, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, τὸν μέγιστον τῶν ἐκείνου πόρων ἀφαιρήσεσθε. ἔστι δ᾽ οὗτος τίς; ἀπὸ τῶν ὑμετέρων ὑμῖν πολεμεῖ συμμάχων, ἄγων καὶ φέρων τοὺς πλέοντας τὴν θάλατταν. ἔπειτα τί πρὸς τούτῳ; τοῦ πάσχειν αὐτοὶ κακῶς ἔξω γενήσεσθε, οὐχ ὥσπερ τὸν παρελθόντα χρόνον εἰς Λῆμνον καὶ Ἴμβρον ἐμβαλὼν αἰχμαλώτους πολίτας ὑμετέρους ᾤχετ᾽ ἔχων, πρὸς τῷ Γεραιστῷ τὰ πλοῖα συλλαβὼν ἀμύθητα χρήματ᾽ ἐξέλεξε, τὰ τελευταῖ᾽ εἰς Μαραθῶν᾽ ἀπέβη καὶ τὴν ἱερὰν ἀπὸ τῆς χώρας ᾤχετ᾽ ἔχων τριήρη, ὑμεῖς δ᾽ οὔτε ταῦτα δύνασθε κωλύειν οὔτ᾽ εἰς τοὺς χρόνους, οὓς ἂν προθῆσθε, βοηθεῖν.

[35] καίτοι τί δήποτ᾽, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, νομίζετε τὴν μὲν τῶν Παναθηναίων ἑορτὴν καὶ τὴν τῶν Διονυσίων ἀεὶ τοῦ καθήκοντος χρόνου γίγνεσθαι, ἄν τε δεινοὶ λάχωσιν ἄν τ᾽ ἰδιῶται οἱ τούτων ἑκατέρων ἐπιμελούμενοι, εἰς ἃ τοσαῦτ᾽ ἀναλίσκεται χρήματα, ὅσ᾽ οὐδ᾽ εἰς ἕνα τῶν ἀποστόλων, καὶ τοσοῦτον ὄχλον καὶ παρασκευὴν ὅσην οὐκ οἶδ᾽ εἴ τι τῶν ἁπάντων ἔχει, τοὺς δ᾽ ἀποστόλους πάντας ὑμῖν ὑστερίζειν τῶν καιρῶν, τὸν εἰς Μεθώνην, τὸν εἰς Παγασάς, τὸν εἰς Ποτείδαιαν;

[36] ὅτι ἐκεῖνα μὲν ἅπαντα νόμῳ τέτακται, καὶ πρόοιδεν ἕκαστος ὑμῶν ἐκ πολλοῦ τίς χορηγὸς ἢ γυμνασίαρχος τῆς φυλῆς, πότε καὶ παρὰ τοῦ καὶ τί λαβόντα τί δεῖ ποιεῖν, οὐδὲν ἀνεξέταστον οὐδ᾽ ἀόριστον ἐν τούτοις ἠμέληται· ἐν δὲ τοῖς περὶ τοῦ πολέμου καὶ τῇ τούτου παρασκευῇ ἄτακτα, ἀδιόρθωτα, ἀόρισθ᾽ ἅπαντα. τοιγαροῦν ἅμ᾽ ἀκηκόαμέν τι καὶ τριηράρχους καθίσταμεν καὶ τούτοις ἀντιδόσεις ποιούμεθα καὶ περὶ χρημάτων πόρου σκοποῦμεν, καὶ μετὰ ταῦτ᾽ ἐμβαίνειν τοὺς μετοίκους ἔδοξε καὶ τοὺς χωρὶς οἰκοῦντας, εἶτ᾽ αὐτοὺς πάλιν, εἶτ᾽ ἀντεμβιβάζειν,

[37] εἶτ᾽ ἐν ὅσῳ ταῦτα μέλλεται, προαπόλωλεν τὸ ἐφ᾽ ὃ ἂν ἐκπλέωμεν· τὸν γὰρ τοῦ πράττειν χρόνον εἰς τὸ παρασκευάζεσθαι ἀναλίσκομεν, οἱ δὲ τῶν πραγμάτων οὐ μένουσι καιροὶ τὴν ἡμετέραν βραδυτῆτα καὶ εἰρωνείαν. ἃς δὲ τὸν μεταξὺ χρόνον δυνάμεις οἰόμεθ᾽ ἡμῖν ὑπάρχειν, οὐδὲν οἷαί τ᾽ οὖσαι ποιεῖν ἐπ᾽ αὐτῶν τῶν καιρῶν ἐξελέγχονται. ὁ δ᾽ εἰς τοῦθ᾽ ὕβρεως ἐλήλυθεν ὥστ᾽ ἐπιστέλλειν Εὐβοεῦσιν ἤδη τοιαύτας ἐπιστολάς.

ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΙΣ.
[38] Τούτων, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, τῶν ἀνεγνωσμένων ἀληθῆ μέν ἐστι τὰ πολλά, ὡς οὐκ ἔδει, οὐ μὴν ἀλλ᾽ ἴσως οὐχ ἡδέ᾽ ἀκούειν. ἀλλ᾽ εἰ μέν, ὅσ᾽ ἄν τις ὑπερβῇ τῷ λόγῳ, ἵνα μὴ λυπήσῃ, καὶ τὰ πράγμαθ᾽ ὑπερβήσεται, δεῖ πρὸς ἡδονὴν δημηγορεῖν· εἰ δ᾽ ἡ τῶν λόγων χάρις, ἂν ᾖ μὴ προσήκουσα, ἔργῳ ζημία γίγνεται, αἰσχρόν ἐστι φενακίζειν ἑαυτούς, καὶ ἅπαντ᾽ ἀναβαλλομένους ἃν ᾖ δυσχερῆ πάντων ὑστερεῖν τῶν ἔργων,

[39] καὶ μηδὲ τοῦτο δύνασθαι μαθεῖν, ὅτι δεῖ τοὺς ὀρθῶς πολέμῳ χρωμένους οὐκ ἀκολουθεῖν τοῖς πράγμασιν, ἀλλ᾽ αὐτοὺς ἔμπροσθεν εἶναι τῶν πραγμάτων, καὶ τὸν αὐτὸν τρόπον ὥσπερ τῶν στρατευμάτων ἀξιώσειέ τις ἂν τὸν στρατηγὸν ἡγεῖσθαι, οὕτω καὶ τῶν πραγμάτων τοὺς βουλευομένους, ἵν᾽ ἃν ἐκείνοις δοκῇ, ταῦτα πράττηται καὶ μὴ τὰ συμβάντ᾽ ἀναγκάζωνται διώκειν.

[40] ὑμεῖς δ᾽, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, πλείστη δύναμιν ἁπάντων ἔχοντες, τριήρεις, ὁπλίτας, ἱππέας, χρημάτων πρόσοδον, τούτων μὲν μέχρι τῆς τήμερον ἡμέρας οὐδενὶ πώποτ᾽ εἰς δέον τι κέχρησθε, οὐδὲν δ᾽ ἀπολείπετε, ὥσπερ οἱ βάρβαροι πυκτεύουσιν, οὕτω πολεμεῖν Φιλίππῳ. καὶ γὰρ ἐκείνων ὁ πληγεὶς ἀεὶ τῆς πληγῆς ἔχεται, κἂν ἑτέρωσε πατάξῃ τις, ἐκεῖσ᾽ εἰσὶν αἱ χεῖρες· προβάλλεσθαι δ᾽ ἢ βλέπειν ἐναντίον οὔτ᾽ οἶδεν οὔτ᾽ ἐθέλει.

[41] καὶ ὑμεῖς, ἂν ἐν Χερρονήσῳ πύθησθε Φίλιππον, ἐκεῖσε βοηθεῖν ψηφίζεσθε, ἂν ἐν Πύλαις, ἐκεῖσε, ἂν ἄλλοθί που, συμπαραθεῖτ᾽ ἄνω κάτω, καὶ στρατηγεῖσθ᾽ ὑπ᾽ ἐκείνου, βεβούλευσθε δ᾽ οὐδὲν αὐτοὶ συμφέρον περὶ τοῦ πολέμου, οὐδὲ πρὸ τῶν πραγμάτων προορᾶτ᾽ οὐδέν, πρὶν ἂν ἢ γεγενημένον ἢ γιγνόμενόν τι πύθησθε. ταῦτα δ᾽ ἴσως πρότερον μὲν ἐνῆν· νῦν δ᾽ ἐπ᾽ αὐτὴν ἥκει τὴν ἀκμήν, ὥστ᾽ οὐκέτ᾽ ἐγχωρεῖ.

[42] δοκεῖ δέ μοι θεῶν τις, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, τοῖς γιγνομένοις ὑπὲρ τῆς πόλεως αἰσχυνόμενος τὴν φιλοπραγμοσύνην ταύτην ἐμβαλεῖν Φιλίππῳ. εἰ γὰρ ἔχων ἃ κατέστραπται καὶ προείληφεν ἡσυχίαν ἔχειν ἤθελε καὶ μηδὲν ἔπραττεν ἔτι, ἀποχρῆν ἐνίοις ὑμῶν ἄν μοι δοκεῖ, ἐξ ὧν αἰσχύνην καὶ ἀνανδρίαν καὶ πάντα τὰ αἴσχιστ᾽ ὠφληκότες ἂν ἦμεν δημοσίᾳ· νῦν δ᾽ ἐπιχειρῶν ἀεί τινι καὶ τοῦ πλείονος ὀρεγόμενος ἴσως ἂν ἐκκαλέσαιθ᾽ ὑμᾶς, εἴπερ μὴ παντάπασιν ἀπεγνώκατε.

[43] θαυμάζω δ᾽ ἔγωγε, εἰ μηδεὶς ὑμῶν μήτ᾽ ἐνθυμεῖται μήτ᾽ ὀργίζεται, ὁρῶν, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, τὴν μὲν ἀρχὴν τοῦ πολέμου γεγενημένην περὶ τοῦ τιμωρήσασθαι Φίλιππον, τὴν δὲ τελευτὴν οὖσαν ἤδη ὑπὲρ τοῦ μὴ παθεῖν κακῶς ὑπὸ Φιλίππου. ἀλλὰ μὴν ὅτι γ᾽ οὐ στήσεται, δῆλον, εἰ μή τις κωλύσει. εἶτα τοῦτ᾽ ἀναμενοῦμεν; καὶ τριήρεις κενὰς καὶ τὰς παρὰ τοῦ δεῖνος ἐλπίδας ἂν ἀποστείλητε, πάντ᾽ ἔχειν οἴεσθε καλῶς;

[44] οὐκ ἐμβησόμεθα; οὐκ ἔξιμεν αὐτοὶ μέρει γέ τινι στρατιωτῶν οἰκείων νῦν, εἰ καὶ μὴ πρότερον; οὐκ ἐπὶ τὴν ἐκείνου πλευσόμεθα; ποῖ οὖν προσορμιούμεθ᾽; ἤρετό τις. εὑρήσει τὰ σαθρά, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, τῶν ἐκείνου πραγμάτων αὐτὸς ὁ πόλεμος, ἂν ἐπιχειρῶμεν· ἂν μέντοι καθώμεθ᾽ οἴκοι, λοιδορουμένων ἀκούοντες καὶ αἰτιωμένων ἀλλήλους τῶν λεγόντων, οὐδέποτ᾽ οὐδὲν ἡμῖν μὴ γένηται τῶν δεόντων.

[45] ὅποι μὲν γὰρ ἄν, οἶμαι, μέρος τι τῆς πόλεως συναποσταλῇ, κἂν μὴ πᾶσα, καὶ τὸ τῶν θεῶν εὐμενὲς καὶ τὸ τῆς τύχης συναγωνίζεται· ὅποι δ᾽ ἂν στρατηγὸν καὶ ψήφισμα κενὸν καὶ τὰς ἀπὸ τοῦ βήματος ἐλπίδας ἐκπέμψητε, οὐδὲν ὑμῖν τῶν δεόντων γίγνεται, ἀλλ᾽ οἱ μὲν ἐχθροὶ καταγελῶσιν, οἱ δὲ σύμμαχοι τεθνᾶσι τῷ δέει τοὺς τοιούτους ἀποστόλους.

[46] οὐ γὰρ ἔστιν, οὐκ ἔστιν ἕν᾽ ἄνδρα δυνηθῆναί ποτε ταῦθ᾽ ὑμῖν πρᾶξαι πάνθ᾽ ὅσα βούλεσθε· ὑποσχέσθαι μέντοι καὶ φῆσαι καὶ τὸν δεῖν᾽ αἰτιάσασθαι καὶ τὸν δεῖν᾽ ἔστι, τὰ δὲ πράγματ᾽ ἐκ τούτων ἀπόλωλεν· ὅταν γὰρ ἡγῆται μὲν ὁ στρατηγὸς ἀθλίων ἀπομίσθων ξένων, οἱ δ᾽ ὑπὲρ ὧν ἂν ἐκεῖνος πράξῃ πρὸς ὑμᾶς ψευδόμενοι ῥᾳδίως ἐνθάδ᾽ ὦσιν, ὑμεῖς δ᾽ ἐξ ὧν ἂν ἀκούσηθ᾽ ὅ τι ἂν τύχητε ψηφίζησθε, τί καὶ χρὴ προσδοκᾶν;

***
ΠΙΣΤΕΙΣ (§§ 31-50)
[31] Έχω τη γνώμη, Αθηναίοι, πως οι αποφάσεις σας για τον πόλεμο και για όλη γενικά την προετοιμασία θα είναι πολύ καλύτερες, αν λάβετε υπόψη σας τη γεωγραφική θέση της περιοχής εναντίον της οποίας πρόκειται να πολεμήσετε, και αν επίσης σκεφθείτε ότι ο Φίλιππος πετυχαίνει τα περισσότερα εκμεταλλευόμενος τους ανέμους και τις εποχές του έτους προλαμβάνοντάς μας· περιμένει δηλαδή τα μελτέμια ή το χειμώνα και διενεργεί τις επιχειρήσεις του, όταν εμείς λόγω καιρού δεν θα μπορούμε να φτάσουμε εκεί.

[32] Έχοντας λοιπόν αυτά υπόψη μας, δεν πρέπει να πολεμούμε με έκτακτες επικουρικές αποστολές (γιατί θα φτάνουμε κατόπιν εορτής σε όλα), αλλά με συνεχή προετοιμασία και μόνιμη στρατιωτική δύναμη εκεί. Μπορεί αυτή η δύναμη να χρησιμοποιεί ως βάση για τους χειμερινούς μήνες τη Λήμνο, τη Θάσο, τη Σκιάθο και τα νησιά αυτής της περιοχής, στα οποία υπάρχουν λιμάνια, προμήθειες και όλα όσα χρειάζεται ένας στρατός. Και την εποχή του έτους που είναι εύκολο να πλησιάσει κανείς στη στεριά και οι άνεμοι δεν δημιουργούν κινδύνους, η δύναμή σας θα μπορεί εύκολα να σταθμεύει κοντά στις ακτές της χώρας του και στις εισόδους των εμπορικών λιμανιών της.

[33] Τον τρόπο και τον χρόνο χρησιμοποίησης αυτής της δύναμης θα τον καθορίσει ανάλογα με την περίσταση αυτός που εσείς θα ορίσετε αρχηγό τους· όσα όμως από την αρχή πρέπει να γίνουν από σας, αυτά είναι όσα έχω προτείνει εγγράφως. Αν, Αθηναίοι, εξοικονομήσετε πρώτα τα χρήματα που σας λέω, και στη συνέχεια προχωρήσετε και στις άλλες γενικά προετοιμασίες, τους στρατιώτες, τις τριήρεις, τους ιππείς, και υποχρεώσετε με νόμο όλη αυτήν τη δύναμη να μείνει ακέραιη για τη διεξαγωγή του πολέμου, διαχειριζόμενοι οι ίδιοι τα χρήματα και οι ίδιοι επίσης εξοικονομώντας τους πόρους, ελέγχοντας τον στρατηγό για τις πράξεις του, τότε θα παύσετε να συζητάτε συνεχώς για τα ίδια ζητήματα, χωρίς ποτέ να φτάνετε σε κανένα αποτέλεσμα.

[34] Εκτός από αυτό, Αθηναίοι, κατά πρώτον θα στερήσετε επιπλέον εκείνον από την κύρια πηγή των εσόδων του. Ποια είναι αυτή; Ο Φίλιππος σας πολεμάει με χρήματα από τους συμμάχους σας ληστεύοντας τα εμπορικά σκάφη. Έπειτα ποιο άλλο, εκτός από αυτό, πλεονέκτημα υπάρχει; Θα απαλλαγείτε από τα δεινοπαθήματα και οι ίδιοι, και δεν θα συμβεί όπως στο παρελθόν, αφού εισέβαλε ο Φίλιππος στη Λήμνο και στην Ίμβρο, αποχώρησε έχοντας δικούς σας αιχμαλώτους, και όταν κοντά στον Γεραιστό συνέλαβε τα εμπορικά πλοία και άρπαξε αμύθητα πλούτη και όπως τελευταία έκανε απόβαση στον Μαραθώνα και έφυγε από τη χώρα μας απαγάγοντας την ιερή τριήρη, ενώ εσείς ούτε μπορείτε να εμποδίσετε αυτές τις προσβολές ούτε να τρέξετε σε βοήθεια τον προκαθορισμένο χρόνο.

[35] Αλήθεια, για ποιον τέλος πάντων λόγο, Αθηναίοι, νομίζετε ότι η γιορτή των Παναθηναίων και των Διονυσίων γίνεται πάντοτε στη σωστή ημερομηνία, είτε κληρωθούν ειδικοί είτε ερασιτέχνες αυτοί που θα φροντίσουν για την καθεμιά από αυτές τις δύο γιορτές, για τις οποίες ξοδεύονται τόσο πολλά χρήματα όσα σε καμιά αποστολή βοήθειας, και έχουν τόσο πολύν κόσμο και απαιτούν τόση προετοιμασία όση δεν γνωρίζω αν γίνεται σε καμιά άλλη εκδήλωση, ενώ όλες οι εκστρατευτικές σας αποστολές φτάνουν πολύ αργά για την περίσταση, όπως στη Μεθώνη, στις Παγασές και στην Ποτίδαια;

[36] Ο λόγος είναι, επειδή όλα εκείνα έχουν καθοριστεί με νόμο και ο καθένας από σας γνωρίζει πολύ πιο πριν ποιος από τη φυλή του θα είναι ο χορηγός ή ο γυμνασίαρχος, πότε, από ποιον και τι πρόκειται να πάρει κάποιος και τι πρέπει να κάνει· τίποτε σ᾽ αυτά δεν έχει αφεθεί ώστε να είναι ανεξέλεγκτο ή αόριστο· αντίθετα, σε ό,τι αφορά τον πόλεμο και την προετοιμασία του, όλα είναι άτακτα, λανθασμένα και αόριστα. Το αποτέλεσμα είναι το εξής: μόλις ακούμε κάτι καινούργιο, τότε διορίζουμε τριηράρχους, κανονίζουμε γι᾽ αυτούς τις αντιδόσεις και ασχολούμαστε με την εξεύρεση χρημάτων· εν συνεχεία αποφασίζουμε να επανδρωθεί ο στόλος από μετοίκους και απελεύθερους, μετά πάλι από εμάς τους ίδιους, μετά να βάζουμε στη θέση μας εκείνους· τελικά, όσο αυτά καθυστερούν,

[37] έχει χαθεί προκαταβολικά και ο σκοπός για τον οποίο στρατεύουμε με τον στόλο μας. Γιατί τον χρόνο της δράσης τον σπαταλάμε για τις προετοιμασίες, ενώ οι ευκαιρίες για τα έργα δεν περιμένουν τη δική μας βραδύτητα και την υποκριτική δικαιολογία μας. Και όσες δυνάμεις πιστεύουμε ότι είχαμε στο μεταξύ στη διάθεσή μας ως βασικό στήριγμα, αποδεικνύεται ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτε, όταν το απαιτούν οι ίδιες οι περιστάσεις. Εκείνος όμως έχει φτάσει σε τέτοιο βαθμό αλαζονείας, ώστε να στέλνει κιόλας στους Ευβοείς τέτοιου είδους επιστολές:

ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ
[38] Τα περισσότερα απ᾽ όσα διαβάστηκαν, Αθηναίοι, είναι αληθινά, που μακάρι να μην ήταν, και ίσως να μην είναι και ευχάριστα να τα ακούει κανείς. Αλλ᾽ αν, όσα κάποιος ομιλητής παραλείψει στο λόγο του για να μην σας λυπήσει, ξεπερνιούνται από την πραγματικότητα, τότε πρέπει να αγορεύει για να σας ευχαριστεί· αν όμως η κομψότητα των λόγων, όταν δεν είναι η αρμόζουσα, γίνεται στην πράξη ζημία, τότε είναι ντροπή να εξαπατάτε τον εαυτό σας, να αναβάλλετε όλα όσα είναι δύσκολα, και σας προλαβαίνουν όλα τα γεγονότα·

[39] είναι ντροπή επίσης να μην μπορείτε να μάθετε μήτε και αυτό ακόμη, ότι, όσοι διεξάγουν σωστά έναν πόλεμο, δεν πρέπει να ακολουθούν τα γεγονότα, αλλά να είναι μπροστά από αυτά (: να τα προλαβαίνουν) και ότι, όπως ακριβώς θα αξίωνε κάποιος από τον στρατηγό να ηγείται του στρατού, έτσι ακριβώς να απαιτεί και οι βουλευτές να διαχειρίζονται τις πολιτικές υποθέσεις, για να εκτελούνται όσα τυχόν αποφασίζουν εκείνοι, και να μην αναγκάζονται να ακολουθούν κατά πόδας τα γεγονότα.

[40] Εσείς όμως, Αθηναίοι, αν και έχετε τη μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη από όλους, τριήρεις, οπλίτες, ιππείς, έσοδα από φόρους, ποτέ μέχρι σήμερα δεν έχετε χρησιμοποιήσει τίποτε από αυτά όπως πρέπει, και πολεμάτε τον Φίλιππο, όπως ακριβώς πυγμαχούν οι βάρβαροι, χωρίς να διαφέρετε καθόλου από αυτούς· όποιος δηλαδή από εκείνους χτυπηθεί, πιάνει πάντα το σημείο στο οποίο τον χτύπησαν· και αν κάποιος τον χτυπήσει αλλού, εκεί πάνε τα χέρια του· να βάλει όμως τα χέρια του μπροστά και να κοιτάξει κατάματα τον αντίπαλο ούτε ξέρει ούτε θέλει να μάθει.

[41] Έτσι και εσείς, αν έχετε πληροφορίες ότι ο Φίλιππος βρίσκεται στη Χερρόνησο, προς τα εκεί αποφασίζετε να τρέξετε σε βοήθεια, αν στις Θερμοπύλες, προς τα εκεί, αν κάπου αλλού, τρέχετε πίσω του πάνω κάτω· εκείνος κατευθύνει τις κινήσεις σας· μόνοι σας δεν έχετε πάρει καμιά απόφαση που να σας ωφέλησε στον πόλεμο· δεν κάνετε επίσης καμιά πρόβλεψη πριν σας βρουν τα γεγονότα, παρά αφού πληροφορηθείτε ότι κάτι ή έχει συμβεί ή συμβαίνει. Αυτά ίσως μπορούσαν να συμβαίνουν στο παρελθόν· σήμερα όμως έχουν φτάσει τα πράγματα στο πιο κρίσιμο σημείο, ώστε τέτοιες ενέργειες δεν επιτρέπονται πλέον.

[42] Μου φαίνεται, Αθηναίοι, πως κάποιος θεός, που ντρέπεται για την πόλη μας, έχει εμφυσήσει στον Φίλιππο αυτήν την ασίγαστη δραστηριότητα. Αν δηλαδή, αρκούμενος σε όσα έχει υποτάξει και προκαταλάβει, ήταν διατεθειμένος να ησυχάσει και δεν προέβαινε σε καμιάν άλλη ενέργεια, νομίζω ότι μερικοί από σας θα ήταν ικανοποιημένοι με αυτά για τα οποία θα είχαμε κατακριθεί επισήμως για καταισχύνη, ανανδρία και για ό,τι πιο αισχρό υπάρχει. Τώρα όμως με το να ασχολείται συνεχώς με κάτι και να του έχει ανοίξει η όρεξη για όλο και περισσότερα, ίσως και σας συνεφέρει, εφόσον βέβαια δεν έχετε απελπιστεί πέρα για πέρα.

[43] Προσωπικά όμως εκπλήσσομαι, που κανένας από σας, Αθηναίοι, ούτε νοιάζεται ούτε οργίζεται, μόλο που βλέπει ότι το ξεκίνημα του πολέμου αφορούσε την τιμωρία του Φιλίππου, ενώ στο τέλος του ο στόχος μας είναι να μην υποστούμε εμείς ζημίες από αυτόν. Ακόμη, ότι δεν πρόκειται να σταματήσει, είναι φανερό, εκτός και αν κάποιος τον εμποδίσει. Αυτό λοιπόν θα περιμένουμε; Έχετε την εντύπωση ότι όλα θα πάνε καλά, αν αποστείλετε άδειες τριήρεις με μόνη την ελπίδα που σας δίνει κάποιος;

[44] Δεν θα μπούμε στα πλοία οι ίδιοι; Δεν θα εκστρατεύσουμε οι ίδιοι με ένα μικρό τουλάχιστον μέρος δικών μας στρατιωτών, έστω τώρα, αν στο παρελθόν δεν το κάναμε; Δεν θα πλεύσουμε εναντίον της χώρας του; «Αλλά πού θα αγκυροβολήσουμε;» με ρώτησε κάποιος. Ο ίδιος ο πόλεμος, αν τον επιχειρήσουμε, θα βρει, Αθηναίοι, τα αδύνατα σημεία του εχθρού· αν όμως καθόμαστε εδώ στην πόλη ακούοντας τους ρήτορες να λοιδορούν και να κατηγορούν ο ένας τον άλλον, ποτέ δεν πρόκειται να πετύχουμε τίποτε από όσα πρέπει να γίνουν.

[45] Οπουδήποτε σταλεί μαζί με τους μισθοφόρους και ένα μέρος των πολιτών, έστω και αν δεν αποτελείται όλη η δύναμη από πολίτες, τότε και οι διαθέσεις των θεών, πιστεύω, είναι ευνοϊκές και η Τύχη πολεμά στο πλευρό μας· όπου όμως στείλετε έναν στρατηγό με ένα απλό ψήφισμα και με τις ελπίδες που σας δίνουν από το βήμα, τίποτε δεν γίνεται για σας απ᾽ όσα πρέπει· αντίθετα, οι εχθροί γελούν εις βάρος σας, ενώ οι σύμμαχοι έχουν πεθάνει από τον φόβο τέτοιων εκστρατευτικών αποστολών.

[46] Γιατί δεν είναι δυνατόν, είναι αδύνατον ένας μόνο άνθρωπος να μπορέσει να πετύχει για σας όλα όσα επιθυμείτε· μπορεί βέβαια να υποσχεθεί και να σας διαβεβαιώσει, ακόμη και να κατηγορήσει τον έναν ή τον άλλον, αλλά από τέτοια χάνονται οι υποθέσεις της πόλης. Γιατί, όταν από τη μια ο στρατηγός ηγείται άθλιων απλήρωτων μισθοφόρων, από την άλλη υπάρχουν εδώ άνθρωποι που με ευκολία σας λένε ψέματα για τις ενέργειες εκείνου, και εσείς αποφασίζετε ό,τι σας καπνίσει απ᾽ όσα θα ακούσετε, τι πρέπει να περιμένετε;

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΟΜΗΡΟΥ

Στο άρθρο του Albin Lesky για τον Όμηρο στον 11ο συμπληρωματικό τόμο της Realencyclopadie αφιερώνονται έξι μόνο στήλες για τη βιογραφία του ποιητή, ενώ η ανάλυση του έργου του διεκδικεί πάνω από εκατόν πενήντα. Η δυσαναλογία αυτή δεν πρέπει να μας παραξενεύει, γιατί για το μελετητή της τέχνης του λόγου το έργο έχει πολύ πιο μεγάλη σημασία από τα προσωπικά στοιχεία του ποιητή του.
 
Για τον Όμηρο υπάρχει μία πρόσθετη δικαιολογία για την άνιση αυτή μεταχείριση του προσώπου του: Την Ιλιάδα και την Οδύσσεια τις έχουμε μπροστά μας αλώβητες, για τον ίδιο όμως τον ποιητή οι σύγχρονές του έγκυρες μαρτυρίες απουσιάζουν. Στα χρόνια που έζησε ο ποιητής -β΄ μισό του 8ου π.Χ. αιώνα- κανείς δεν έδινε σημασία στα βιογραφικά ενός ανθρώπου, όσο τιμημένος και να ήταν. Τα δύο έργα του Ομήρου ανήκουν άλλωστε στην επική ποίηση, που από τη φύση της αποφεύγει κάθε αναφορά στο πρόσωπο του ποιητή.
 
Έτσι, ύστερα από τόσες προσπάθειες, εξακολουθεί ακόμα και σήμερα να μας ξεφεύγει κάθε τι που σχετίζεται με τον ‘Ομηρο ως πρόσωπο: πατρίδα, γονείς, γυναίκα και παιδιά, ταξίδια, δοκιμασίες, ελπίδες, φόβοι, ενθουσιασμοί, αποκαρδιώματα.
 
Όταν άλλες πηγές μας αρνιούνται κάθε τεκμηριωμένη πληροφορία για το πρόσωπο του Ομήρου, το μόνο που μας μένει είναι η προσφυγή στο ίδιο το έργο, μήπως μπορεί αυτό να μας αποκαλύψει κάτι από την προσωπικότητα του δημιουργού του, όσο δύσκολη και αν είναι η ανίχνευση προσωπικών στοιχείων σ’ ένα έργο θεληματικά απρόσωπο και όση προσοχή και αν χρειάζεται να μην παρασυρθούμε σε βιαστικά συμπεράσματα.
 
Για να προλάβουμε μια παρεξήγηση: Ειδήσεις για τη ζωή του Ομήρου έχουμε πολλές από την αρχαιότητα, μόνο που δεν μπορούμε να τις εμπιστευτούμε. Από τον 7ο π.Χ. αιώνα κιόλας, όσο η δόξα του ποιητή μεγάλωνε, άλλο τόσο μεγάλωνε η επιθυμία να συνθέσουν τη βιογραφία του. το υλικό όμως που χρησιμοποιούσαν για τη σύνθεση αυτή στηριζόταν στα βιογραφικά των σύγχρονων αοιδών, όχι σε αυθεντικές πληροφορίες για τον παλιό Όμηρο. Ακόμα, στις βιογραφίες αυτές γρήγορα επικρατούσε το ανεκδοτολογκό στοιχείο, που η αναξιοπιστία του είναι από την ίδια τη φύση της ανεκδοτολογίας δοσμένη.
 
Κύριοι φορείς και διαδότες της βιογραφικής αυτής παράδοσης δεν μπορεί να είναι άλλοι από τις συντεχνίες των αοιδών και, αργότερα, των ραψωδών. Οι αοιδοί και οι ραψωδοί -αυτοί κατά πρώτο λόγο ένιωθαν υποχρεωμένοι να ξέρουν για τη ζωή του Ομήρου, ώστε να μπορούν να ικανοποιούν την περιέργεια των ακροατών τους, όταν γύρευαν να μάθουν πότε, πού και πώς πορεύτηκε πάνω στη γη ο ποιητής που τόσο τους γοήτευε.
 
Από τον 6ο π.Χ. κιόλας αιώνα η ποικίλη αυτή βιογραφική παράδοση συσφαιρώνεται σε μεγαλύτερες ενότητες και καταγράφεται. Και αργότερα όμως συνεχίζεται η αναθεώρηση και ο εμπλουτισμός της με νέα στοιχεία, ώσπου φτάνουμε στους αυτοκρατορικούς χρόνους. σ’ αυτούς ανήκουν οι επτά Βίοι του Ομήρου που μας παραδόθηκαν από την αρχαιότητα. Ένας από τους Βίους έχει τον τίτλο Αγών Ομήρου και Ησιόδου, γιατί, μέσα σε άλλα, περιγράφει έναν αγώνα ανάμεσα στους δύο ποιητές.
 
Στα χρόνια τα παλιά ήταν συνήθεια, όταν πέθαινε κάποιος τρανός άρχοντας, να τον τιμούν με αγώνες γύρω από τον τάφο του, αγώνες όχι μόνο γυμνικούς, αυτό θα πει: αθλητικούς, αλλά και μουσικούς, εμείς θα λέγαμε: καλλιτεχνικούς. συναγωνίζονταν δηλαδή και στην απαγγελία ποιητικών έργων σχετικών με τη ζωή και τα έργα των θεών και των ηρώων, στο τραγούδι με τη συνοδεία κιθάρας ή αυλού, στο χορό κ.τ.ό. Έτσι, όταν λέει ο βασιλιάς της Χαλκίδας Αμφιδάμας σκοτώθηκε στον πόλεμο, ο γιος του ο Γανύχτορας οργάνωσε στην κηδεία του αγώνες, και γυμνικούς και μουσικούς: πάντας τους επισήμους άνδρας ου μόνο ρώμη και τάχει, αλλά και σοφία επί τον αγώνα μεγάλαις δωρεαίς τιμών συνεκάλεσεν.
 
Τη μέρα που είχε οριστεί για τους μουσικούς αγώνες, παρουσιάστηκαν στους κριτές ο Όμηρος και ο Ησίοδος, μεγάλος και αυτός ποιητής από την ‘Ασκρα της Βοιωτίας, και δήλωσαν πως ήθελαν να αντιμετρηθούν μεταξύ τους στην τέχνη της ποίησης. άλλος ποιητής δεν είχε τολμήσει να διεκδικήσει το στεφάνι της νίκης.
 
Παράξενος μα την αλήθεια αγώνας! Στην πραγματικότητα, ο Ησίοδος δεν παραβγαίνει με τον Όμηρο παρά μόνο στον τελευταίο γύρο. όλη την άλλη ώρα δεν κάνει άλλο από το να βάζει τον Όμηρο σε δοκιμασία προβάλλοντάς του τα πιο δύσκολα προβλήματα, όχι τόσο σχετικά με την τέχνη της ποίησης, και ζητώντας να του τα λύσει την ίδια στιγμή, σαν τον κακότροπο δάσκαλο, που θέλει οπωσδήποτε να βγάλει σκάρτο το μαθητή του: Πες μου, τι είναι το καλύτερο πράγμα στον άνθρωπο; Ποια είναι η πιο μεγάλη χαρά του ανθρώπου; Πόσοι ακριβώς ήταν οι Έλληνες που πήραν μέρος στην Τρωική εκστρατεία; Πώς θα μπορούσαν οι πολιτείες να κυβερνηθούν με τον πιο σωστό τρόπο; -και άλλα πολλά. Και ο Όμηρος, αντί να διαμαρτυρηθεί που δεν τον άφηναν να στριμώξει και αυτός τον Ησίοδο με παρόμοια προβλήματα, αποκρίνεται πρόθυμα σε ό,τι τον ρωτάει ο άλλος και με τόσην ετοιμότητα και ευστοχία, ώστε ο λαός που παρακολουθεί τον αγώνα ολόγυρα φωνάζει πως νικητής δεν μπορεί να είναι άλλος από τον Όμηρο.
 
Κριτής του αγώνα είναι μαζί με μερικούς επίσημους Χαλκιδιώτες ο Πανήδης, ο αδερφός του νεκρού βασιλιά, και δεν βιάζεται να βγάλει απόφαση. πιο πριν θα ήθελε, λέει, ν’ ακούσει μια περικοπή από το έργο του καθενός, και μάλιστα αυτήν που πίστευε πως ήταν η πιο όμορφη που έγραψε. Πρώτος ο Ησίοδος απαγγέλνει δέκα στίχους από το ποίημά του «‘Εργα και Ημέραι», εκεί που ορίζει πότε πρέπει να γίνονται οι διάφορες δουλειές του ξωμάχου (383κ.):

 Σαν πάρει η Πούλια και σηκώνεται, μαζί που φέξει ο γήλιος,
βάλε και θέριζε. σαν άρχισε να βασιλεύει, σπέρνε.
το ξέρεις πως κρυμμένη βρίσκεται σαράντα μερονύχτια,
και ξεπροβάλλει με το γύρισμα του χρόνου, απά στην ώρα
που οι θεριστάδες τα δρεπάνια τους να τ’ ακονίσουν παίρνουν.
Αυτό είναι το σωστό στα χτήματα τα χαμηλά, για μένεις
δίπλα στο ακρόγιαλο, για βρίσκεσαι μακριά απ’ την κυματούσα
τη θάλασσα, βαθιά σε λάκκωμα, που ‘χει παχύ το χώμα.
Και τη σπορά γυμνός και στ’ όργωμα γυμνός κρατήσου πάντα,
γυμνός και σα θερίζεις, κι έχουνε τα στάχια πια μεστώσει
 
Όταν έρχεται η σειρά του Ομήρου, ο ποιητής διαλέγει από την Ιλιάδα τους στίχους που περιγράφουν την παράταξη των Ελλήνων την ώρα που δέχονται την επίθεση των Τρώων (Ν 126-33 και 339-44):
 
Γύρω απ’ τους δυο τους Αίαντες στάθηκαν μεμιάς οι Αργίτες τότε,
τόσο γεροί, που κι ο ‘Αρης νά ‘ρχουνταν δε θά ‘βρισκε ψεγάδι,
μηδέ η Παλλάδα η στρατολάτισσα. τι διαλεχτοί αντριωμένοι
τους Τρώες προσμέναν και τον ‘Εχτορα. και κλείσαν τις γραμμές τους
σκουτάρι με σκουτάρι αγγίζοντας, κοντάρι με κοντάρι.
σκούδο το σκούδο σφιχτοσμίγουνταν, κράνος στο κράνος, άντρας
στον άντρα. κι ως εσκύβαν, άγγιζαν στ’ αλογομουρίσια κράνη
ψηλά τα κέρατα τα λιόλαμπρα. τόσο πυκνά αρμοδέναν…
Κι η φάουσα μάχη ορθανατρίχιασεν απ’ τα μακριά κοντάρια,
που εκράτουν και θερίζαν γύρα τους. και θάμπωναν τα μάτια
απ’ τη χαλκένια φλόγα που ‘βγαζαν τ’ αστραποβόλα κράνη
κι οι φρεσκογυαλισμένοι θώρακες και τα λαμπρά σκουτάρια,
όλοι μαζί ως τραβούσαν. σίδερο θα ‘χε καρδιά ο που τό ‘δε
τέτοιο κακό κι εχάρη μέσα του, χωρίς να καρδιοσώσει.
 
Τώρα κι αν είναι που ο κόσμος ενθουσιάζεται με τον Όμηρο και γυρεύει να του δοθεί το στεφάνι της νίκης. και μπορούμε να φανταστούμε το ξάφνιασμά του, όταν βλέπει τον Πανήδη να στεφανώνει τον Ησίοδο λέγοντας πως το σωστό είναι να νικά αυτός που καλεί τους ανθρώπους στα ειρηνικά έργα των ξωμάχων, όχι αυτός που ιστορεί σφαγές και πολέμους.
 
Ο Όμηρος είχε νικηθεί, όχι γιατί δεν ήταν ποιητής ασύγκριτα πιο μεγάλος από τον Ησίοδο, αλλά γιατί προτίμησε να περιγράψει έναν πόλεμο. Τα κριτήρια που έσπρωξαν τον Πανήδη να του αμφισβητήσει τη νίκη ήταν λοιπόν πολιτικά, όχι αισθητικά.
 
Ας ξεκαθαρίσουμε ένα πράγμα πρώτα: Ο αγώνας αυτός στην πραγματικότητα δεν έγινε ποτέ, μέσα σε άλλα και γιατί ο Ησίοδος ήταν μία γενιά πιο νέος από τον Όμηρο και δεν υπάρχει αμφιβολία πως οι δρόμοι τους δεν διασταυρώθηκαν ποτέ. Ήταν μόνο η φαντασία των μεταγενέστερων Ελλήνων που θέλησε να φέρει αντιμέτωπα δύο μεγάλα τιμημένα ονόματα, που το ένα τους εκπροσωπούσε την ηρωική, το άλλο τη διδαχτική που λέμε επική ποίηση. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο Όμηρος δεν συναπαντήθηκε ποτέ με τον Ησίοδο. από την πλαστή όμως αυτή ιστορία βγαίνει μια θετική κρίση για την ποιότητα της ποίησης του Ομήρου, και η κρίση αυτή έχει τη σημασία της. Και δεν είναι μόνο η παράδοση για τον αγώνα των δύο ποιητών που εκφράζει την πίστη πως ο Όμηρος ήταν υμνητής του πολέμου. γενική και αυτονόητη, θα λέγαμε, ήταν και είναι η γνώμη πως ένας ποιητής που περιγράφει, με τόση μάλιστα δύναμη, τόσα αντροπαλέματα και τόσους σκοτωμούς, δεν προβάλλει βέβαια φιλειρηνικά ιδανικά: Ο Όμηρος χύνεται ορμητικός μέσα στις μάχες, και τον παρασέρνει, και τον παρασέρνει το πάθος και φρενιάζει ο κονταροσείστης ‘Αρης θα ‘λεγες πως είναι και φρενιάζει, για κι άγρια φλόγα μες σε σύλλογο βαθύ, στα κορφοβούνια, κι αφροί σκεπάζουνε στο στόμα του.
 
Η κρίση αυτή ενός από τους πιο μεγάλους τεχνοκρίτες της αρχαιότητας μας παρουσιάζει τον Έλληνα ποιητή σαν έναν μαινόμενο δερβίση του πολέμου με το στόμα γεμάτο αφρούς λύσσας.
 
Δικαίωμα βέβαια του Πανήδη να αρνιέται στον Όμηρο τη νίκη. δικαίωμα και του παλιού αισθητικού να τον κρίνει όπως τον έκρινε. Νομίζω ωστόσο πως έχουμε κι εμείς το δικαίωμα να σκύψουμε άλλη μια φορά πάνω στο κείμενο της Ιλιάδας και απαλλαγμένοι από κάθε είδους προκατάληψη να αναρωτηθούμε τι ήθελε να μηνύσει στους ανθρώπους ο ποιητής μας. Να έχουν αλήθεια δίκιο όσοι υποστηρίζουν πως το ηρωικό ιδανικό, όπως το ενσάρκωσε ο Όμηρος στον μεγάλο Έλληνα ήρωα της Τρωικής εκστρατείας, τον Αχιλλέα, δεν ανεχόταν κανένα φιλάνθρωπο αίσθημα;
 
Ο Όμηρος ακμάζει γύρω στα 730 π.Χ. και είναι αοιδός, αυτό θα πει: τραγουδιστής. Αν σε ώρες λαϊκού πανηγυριού συνήθιζε να ψάλλει και χορευτικά τραγούδια ή και παραλογές, δεν μπορούμε να το βεβαιώσουμε, ούτε και να το αποκλείσουμε όμως. Εκείνο που πρέπει να ξέρουμε είναι ότι όταν τον καλνούσαν σε αρχοντικά σπίτια ή σε λαϊκές γιορτές, διάλεγε κατά προτίμηση ηρωικά τραγούδια, όπως γίνεται και σήμερα στην Κρήτη και σε άλλες ελληνικές επαρχίες στα γλέντια των αντρών.
 
Απ’ όλους τους ηρωικούς μύθους ο πιο αγαπητός ήταν αυτός που ιστορούσε την εκστρατεία των Αχαιών στην Τροία. ο πόλεμος είχε κρατήσει δέκα ολόκληρα χρόνια και τελειώσει με το χαλασμό του Ιλίου. Να μην ξεχνούμε πώς τον πόλεμο αυτόν τον είχαν τραγουδήσει και πριν από τον Όμηρο πολλοί αοιδοί, είτε από την αρχή ως το τέλος είτε και ένα μόνο επεισόδιό του, ας πούμε: την απόβαση των Αχαιών στην Τρωική παραλία και τις πρώτες συγκρούσεις, είτε με ποιον τρόπο ο Οδυσσέας πάτησε με δόλο το κάστρο του Πριάμου ύστερα από δέκα χρόνων πολιορκία. Έτσι ο Όμηρος όπως κληρονόμησε την ιδιότυπη επική γλώσσα και τον ιδιότυπο επικό στίχο, το ίδιο κληρονόμησε και τον Τρωικό μύθο στις γενικές του γραμμές. Σαν μεγαλοφυΐα όμως που ήταν, δεν κρατήθηκε σε ό,τι αναδέχτηκε από τους παλιότερους, μόνο ζήτησε να ανοίξει καινούριους δρόμους, να πλουτίσει τον παλιό μύθο με δικές του επινοήσεις, να τον αναδιοργανώσει και να τον προικίσει με μεγαλύτερο δραματικό βάθος.
 
Πολλά έχουν γραφτεί για τους νεωτερισμούς του Ομήρου πάνω στον Τρωικό μύθο και για τον τρόπο που τον δίνει, το κεφάλαιο όμως αυτό έχει ν’ απαντήσει ειδικά στο ερώτημα αν ο Όμηρος είναι αληθινά ένας ποιητής που υψώνει την παλικαριά σαν μοναδική ανθρώπινη αρετή. Για να προχωρήσουμε, θα χρειαστεί να μελετήσουμε ενός θεούς και ενός θνητού ήρωα τη διαγωγή μέσα στην Ιλιάδα: του Δία, που είναι ο πατέρας των θεών και των ανθρώπων και κυβερνάει τον κόσμο, και του Αχιλλέα, που είναι ο πιο αντρειωμένος ανάμεσα στους Αχαιούς, όσοι χτυπιούνται κάτω στον κάμπο της Τροίας.
 
Στην Ιλιάδα, τα αισθήματα του Δία απέναντι στον πόλεμο γενικά και στους λαούς που πολεμούν δεν τα χαρακτηρίζει η συνέπεια. Από τη μια ο ποιητής ξέρει από την προομηρική κιόλας παράδοση πως ο Δίας είναι ο θεός που για το χατίρι της Γής, για να την ξαλαφρώσει από το βάρος των πολλών ανθρώπων, αποφασίζει να ξεσηκώσεις δύο πολύνεκρους πολέμους, τον Θηβαϊκό και τον Τρωικό (Κύπρια, αποσπ. 1.Β). ακόμα είναι αυτός που μισεί του Πρίαμου τη γενιά (Υ 306): ήδη γαρ Πριάμου γενεήν ήχθηρε Κρονίων. είναι αυτός που κάνει τη χάρη στη Θέτιδα και δίνει την υπεροχή στους Τρώες, για να σκοτωθούν πλήθος αγωνιστές (Α 522κ.). Πώς λοιπόν να τον απαλλάξουμε από την ευθύνη του πολέμου;
 
Και όμως, αυτός ο Δίας μιαν άλλη στιγμή (Δ 15κ.) προτείνει στην ‘Ηρα να βάλουν τους δύο αντίμαχους στρατούς να φιλιώσουν και να κλείσουν ειρήνη. όπως βεβαιώνει (Δ 43κ.), άθελά του της είχε ως τώρα κάνει τη χάρη να δεχτεί το χαμό της Τροίας, γιατί η αγάπη του για τους Τρώες ήταν αληθινά μεγάλη:
 
τι απ’ όσα κάτω απ’ τον αστρόφωτο τον ουρανό βρισκόνται
κι απ’ όσα ο γήλιος βλέπει βγαίνοντας θνητών ανθρώπων κάστρα,
άλλο κανένα δεν αγάπησα σαν τ’ άγιο ετούτο κάστρο
και σαν τον Πρίαμο τον αντρόκαρδο μαζί με το λαό του.
τι απ’ το βωμό μου τα χαρίσματα δεν έλειψαν καθόλου,
η κνίσα κι οι σπονδές…
 
Η σκηνή αυτή του Ολύμπου (Δ 1κ.) αρχίζει με την απόφαση του Δία να πειράξει τη γυναίκα του: Η Ήρα και η Αθηνά, λέει, κάνουν πως προστατεύουν τον Μενέλαο, στη μονομαχία του όμως με τον Πάρη (Γ 340κ.) δεν το κούνησαν από τον ‘Ολυμπο και τον αφήκαν να τα βγάλει πέρα μοναχός του. Η Αφροδίτη όμως, αληθινή προστάτισσα του Πάρη, έτρεξε και τον γλίτωσε από του Χάρου τα δόντια.
 
Έπειτα ο Δίας προτείνει να κρίνουν οι θεοί αν δεν είναι πια καιρός να βάλουν τους δύο λαούς ν’ αγαπήσουν. έτσι και το κάστρο του Πριάμου θα έμενε αχάλαστο και οι Μενέλαος θα έπαιρνε πίσω την Ελένη.
 
Στην έντονη αντίδραση της Ήρας (24κ.), που γυρεύει οπωσδήποτε τον όλεθρο του Ιλίου, ο Δίας αγαναχτεί (30 μεγ’ οχθήσας): απορεί για το τόσο μίσος της για τους Τρώες. Ο ίδιος βεβαιώνει πως πάνω απ’ όλες τις πολιτείες του κόσμου αγαπούσε το ‘Ιλιο. Η κατηγορηματική αυτή διαβεβαίωσή του για την αγάπη του για τους Τρώες θα ήταν, πιστεύω, λάθος μας να τη χαρακτηρίσουμε πλαστή, πως γίνεται δηλαδή μόνο για να ερεθίσει πιο πολύ την ‘Ηρα, γιατί το μεγ’ οχθήσας που μεσολαβεί δεν επιτρέπει μια παρόμοια εξήγηση. Το πείραγμα είναι, νομίζω, φανερό πως τελειώνει με τον στ. 12. ‘Ετσι και η πρόταση για συμφιλίωση λέγεται σοβαρά. 
 
Και ούτε που αρέσουν στον Δία οι πόλεμοι. μιλώντας στον Ποσειδώνα (Υ 21) δηλώνει πως του κάνει λύπη πως σκοτώνονται οι Έλληνες και οι Τρώες: μέλουσί μοι ολλύμενοι. Αντίστοιχα, η συμπάθειά του μοιράζεται ακομμάτιστα στους μεγάλους ήρωες των δύο στρατών: όλοι είναι διίφιλοι, ο Αίας ο Αχιλλέας από τη μια μεριά (Η 280, Ω 66κ.), ο ‘Εχτορας από την άλλη, που του είναι, λέει, φίλτατος (Η 280, Χ 168, -Ω 66κ.)-ο Έχτορας, που, όπως ακούσαμε (Υ 306), ο θεός έχει αποφασίσει να εξοντώσει όλο του το σόι μαζί! Και όταν ο Δίας κατσαδιάζει άγρια το γιό του τον ‘Αρη (Ε 890κ.), γιατί του αρέσουν οι πόλεμοι, οι ξεσυνερισιές και οι αμάχες, μας αφήνει να πιστέψουμε πως ο ίδιος έκρυβε αντιπολεμικά αισθήματα.
 
Ας αφήσουμε προσώρας τον αλλοπρόσαλλο θεό, που δεν του αρέσουν οι πόλεμοι και όμως τους προκαλεί. που συμπαθεί τους Αχαιούς και τους Τρώες στα δεινά τους και όμως τους βάζει να σκοτώνονται. που μισεί τη γενιά του Πριάμου και έχει πάρει την απόφαση να την ξεκληρίσει και την ίδια στιγμή αγαπάει τον Τρώα βασιλιά, όσο κανέναν άλλο δυνάστη της Οικουμένης. ας έρθουμε στον Αχιλλέα, γιατί και το δικό του φέρσιμο στην Ιλιάδα δεν γεννάει λιγότερες απορίες.
 
Κανένας δεν μπορεί να παραβγεί με τον Αχιλλέα στην παλικαριά, ούτε από τους δικούς του ούτε από τους αντίμαχους. Στα εννέα πρώτα χρόνια της εκστρατείας οι Τρώες δεν τολμούν να ξεμυτίσουν από το κάστρο τους και να πολεμήσουν στον κάμπο. Τον ίδιο καιρό, ο ήρωας βρίσκει την ευκαιρία να κάνει επιδρομές στη χώρα γύρω και στα νησιά απέναντι και να πατήσει -ούτε λίγο ούτε πολύ- είκοσι τρεις πολιτείες, να τις κουρσέψει, να σκοτώσει τους άντρες και να σκλαβώσει τις γυναίκες (Ι 328κ.).
 
Στις αρχές του δέκατου χρόνου, ο Αχιλλέας, αγαναχτισμένος για την προσβολή που του έκανε ο αρχιστράτηγος με το να του πάρει με το έτσι θέλω μια σκλάβα, αποτραβιέται από τη μάχη και στέλνει τη μητέρα του στον Όλυμπο να ζητήσει από τον Δία από εδώ κι εμπρός να χαρίσει τη νίκη στους Τρώες. Ο Αχιλλέας θα κρατηθεί στο θυμό του ακόμα και όταν ο Αγαμέμνονας, λίγες μέρες αργότερα, θα του προσφέρει ταπεινωμένος την πιο μεγάλη ικανοποίηση που μπορούσε να γίνει. Με τα πολλά, όταν η ήττα των Ελλήνων ολοκληρώνεται και τα καράβια τους κιντυνεύουν να καούν από τον Έχτορα, ο Αχιλλέας θα συγκατατεθεί να στείλει το στρατό του στη μάχη με επικεφαλής τον πιο πιστό του εταίρο, τον Πάτροκλο.
 
Ο Πάτροκλος πολεμάει παλικαρίσια και διώχνει τους Τρώες από τα αχαϊκά καράβια, στο τέλος όμως σκοτώνεται από τον ‘Εχτορα. Και τότε ο Αχιλλέας, για να πάρει εκδίκηση για το χαμό του αγαπημένου του συντρόφου, ξαναγυρίζει στη μάχη και αρχίζει τη σφαγή. Ποιος είδε το θεό και δεν τον φοβήθηκε! Τον βλέπουμε βουτηγμένο στο αίμα και στη σκόνη να τσαλαπατάει με το άρμα του τους νεκρούς και τις αρματωσιές τους και να σαλαγάει τους αντίμαχους, σφάζοντας όποιον βρει μπροστά του, ακόμα να πιάνει δώδεκα αρχοντόπουλα των Τρώων, για να τα σφάξει την παράλλη μέρα πάνω στον τάφο του Πάτροκλου. Μέσα στους αμέτρητους Τρώες που πέφτουν από το κοντάρι του και το σπαθί του είναι δυο γιοι του Πριάμου. Στο τέλος σκοτώνει και έναν ακόμη Πριαμίδη, το φονιά του φίλου του, τον Έχτορα. Και όταν εκείνος ξεψυχώντας τον ξορκίζει να παραδώσει το κορμί του στους δικούς του για να τον θάψουν, ο Αχιλλέας του αποκρίνεται άγρια (Χ 345κ.): 
 
Μη με ξορκίζεις για στα νιάτα μου για στους γονιούς μου, σκύλε!
τι όσο με σπρώχνει εμένα η λύσσα μου κι η μάνητά μου, ατός μου
να κόψω, ωμές να φάω τις σάρκες σου, γι’ αυτά που μου ‘χεις κάνει,
τόσο είναι αλήθεια απ’ το κεφάλι σου πως δε θα διώξει ούτ’ ένας
τους σκύλους, κι αν ακόμα μου ‘φερναν εδώ την ξαγορά σου
δέκα φορές πιο πλήθια κι είκοσι, και να μου τάζαν κι άλλα.
κι ουδέ κι αν μου ‘λεε ν’ αντιζύγιαζεν ο Πρίαμος το κορμί σου
με μάλαμα, και πάλε η μάνα σου που σ’ έχει γεννημένο
δε θα σε βάλει απά στο στρώμα σου να σε μοιρολογήσει,
μονάχα εσένα οι σκύλοι αλάκερο κι οι αγιούπες θα σε φάνε!
 
Κι αλήθεια, από την άλλη κιόλας μέρα, ο Αχιλλέας οδηγεί κάθε αυγή το άρμα του τρεις φορές γύρω από τον τάφο του Πατρόκλου, σέρνοντας πίσω του δεμένο από τα ποδάρια του το κορμί του Έχτορα, να βολοδέρνει μέσα στις πέτρες και στα χώματα, και έπειτα το αφήνει πεταμένο στην αυλή του, να το σπαράξουν οι σκύλοι και τα όρνια.
 
Αυτή είναι η εικόνα που έχουμε του Αχιλλέα ως την 23η ραψωδία της Ιλιάδας: ένας Αχιλλέας άγριος, ανήμερος, εκδικητικός, που τον μεθάει η σφαγή, ανελέητος, κουφός στα παρακάλια του ικέτη… -ο Αχιλλέας, ο ενσαρκωτής του πολεμιστή των ηρωικών χρόνων.
 
Και ξαφνικά, στην τελευταία ραψωδία, αντικρίζουμε έναν Αχιλλέα διαμετρικά αλλαγμένο. Μόλις η Θέτιδα του φέρνει την εντολή των θεών να πάψει να βασανίζει ένα άψυχο κορμί, μόνο να το παραδώσει στους δικούς του, ο Αχιλλέας δεν προβάλλει ούτε την παραμικρή αντίσταση. Θαρρείς πως όλο του το μίσος για το φονιά του συντρόφου του έσβησε. Κάτι παραπάνω! Όταν μέσα στη νύχτα φτάνει ο Πρίαμος στο καλύβι του, για να ξαγοράσει το κορμί του γιου του, με την υποδοχή που του κάνει βλέπουμε τη βαθύτατη εχθρότητά του να μεταγυρίζει σε βαθύτατη συμπάθεια.
 
Δεν ξέρω αν στην παγκόσμια τέχνη του λόγου βρίσκονται πολλές σκηνές που να μας συγκλονίζουν όσο η σκηνή της συνάντησης του βασιλιά της Τροίας με τον ‘Ελληνα ήρωα: Η νύχτα είναι βαθιά, και ο Πρίαμος μαζί μ’ έναν κήρυκα βγαίνει χωρίς να τον πάρει κανένας είδηση από το πολιορκημένο κάστρο, φτάνει στο στρατόπεδο των Αχαιών και μπαίνει στο καλύβι του Αχιλλέα. Μόλις τον βλέπει, πέφτει και του πιάνει τα γόνατα και του φιλεί τα χέρια, τα αντροφόνα, τα φοβερά, αυτά που του είχαν σκοτώσεις τόσους και τόσους γιους. Ο Αχιλλέας και η συντροφιά του σαστίζουν να δουν ξαφνικά μπροστά τους το βασιλιά του πολιορκημένου κάστρου. Και εκείνος παίρνει και παρακαλεί τον Αχιλλέα να δεχτεί τα πλούσια δώρα που κουβαλάει και να του παραδώσει το λείψανο του γιου του, να το θάψει, όπως ταίριαζε στον μεγάλο πρόμαχο της Τροίας. Του θυμίζει και τον δικό του, του Αχιλλέα τον πατέρα, που γερνάει πέρα μακριά στη Θεσσαλία με την ελπίδα ν’ αξιωθεί κάποια μέρα να δει το γιο του να γυρίζει από τον πόλεμο.
 
Ακούγοντας για τον πατέρα του, ο Αχιλλέας ξεσπάζει σε πικρό και αυτός θρήνο, γιατί το ξέρει πως δεν του γράφεται να τον ξαναδεί. Και τους δυο τους πνίγουν οι θύμησες, τον έναν για τον Έχτορα, τον άλλον για τον πατέρα του και για τον Πάτροκλο -ο ένας, ο τρισάμοιρος γέροντας, κυλισμένος στα πόδια του φονιά των παιδιών του, ο άλλος σκυμμένος πάνω από τον πατέρα του φονιά του ακριβού του συντρόφου. Αυτός ο κοινός θρήνος λες και σβήνει μεμιάς το μίσος που τους χώριζε και τους φέρνει κοντά κοντά, κι ας έχει ο καθένας τους άλλους αγαπημένους να κλάψει.
 
Έπειτα ο Αχιλλέας ανασηκώνει μαλακά το γέροντα και τον καθίζει σε θρονί. Μεγάλο αλήθεια το κουράγιο του να χωθεί μέσα στο εχτρικό στρατόπεδο (Ω 518κ.):
 
Άμοιρε εσύ και που ποτίστηκες πικρά φαρμάκια τόσα!
Μονάχος να ‘ρθεις πώς το βάσταξες στ’ αργίτικα καράβια,
τον άντρα ν’ αντικρίσεις, που άμετρους και ψυχωμένους γιους σου
σου χάλασα; Καρδιά από σίδερο στα στήθια αλήθεια κλείνεις!
 
Βαθιά η συμπόνια που νιώθει ο Έλληνας ήρωας για τον Τρώα βασιλιά. Τι είχε αλήθεια απομείνει από τον παλιό, διαλαλημένο στον κόσμο όλβο του Πριάμου; Είχε χάσει τόσους γιους και τόσους από το λαό του και τόσα πλούτη, και σε λίγο -το ξέρει και ο ίδιος καλά- η Τροία θα πατηθεί και θα γίνει στάχτη. Μήπως όμως και ο πατέρας του Αχιλλέα είναι πιο ευτυχισμένος; Τα γερατειά τον βαραίνουν όλο και πιο πολύ, καθώς ζει χωρισμένος από τη γυναίκα του, τριγυρισμένος από ανθρώπους που του επιβουλεύονται το θρόνο, χωρίς το μοναχογιό του, που θα σκοτωθεί μακριά στα ξένα.
 
Όταν χορταίνει το θρήνο, ο Αχιλλέας υπόσχεται να λυτρώσει τον Έχτορα και να σταματήσει τις εχθροπραξίες για δώδεκα μέρες, ώσπου να βρουν οι Τρώες καιρό να θάψουν τον μεγάλο τους νεκρό. Τέλος του στρώνει το τραπέζι και τον καλοσκαμνίζει. Ο Πρίαμος, νηστικός από την ημέρα που σκοτώθηκε ο Έχτορας, δέχεται την πρόσκληση και κάθεται να φάει και να πιεί. Ύστερα από τον κοινό θρήνο, το κοινό τραπέζι, άλλος ένας κρίκος που δένει τους δύο αντίμαχους. Και όταν αποτρώνε, έτσι όπως κάθονται ο ένας αντίκρυ στον άλλον, ο Πρίαμος δεν μπορεί να μην καμαρώσει την ομορφιά του Αχιλλέα, όσσος έην οιός τε, ούτε ο Αχιλλέας την αρχοντιά και τα γνωστικά λόγια του Πριάμου. Αυτό το αυθόρμητο, αθέλητο καμάρωμα του ενός από τον άλλον, τους φέρνει, ύστερα από τον κοινό θρήνο και το κοινό τραπέζι, ακόμη πιο κοντά. Και ακολουθεί το απίστευτο: ο βασιλιάς της Τροίας παρακαλεί τον Αχιλλέα, ύστερα από τόσες νύχτες αγρύπνιας, να τον κοιμίσει στο καλύβι του! ‘Ετσι παραδίνεται γεμάτος εμπιστοσύνη στα χέρια του εχτρού του και κοιμάται στον πρόδρομό του ανυπεράσπιστος, ξαρμάτωτος, με τον κίντυνο κάθε στιγμή να τον ανακαλύψει κάποιος Αχαιός και να τον σφάξει χωρίς πολλά πολλά.
 
Ξαναγυρίζουμε στα λόγια του Αχιλλέα, όταν θυμάται τον πατέρα του (Ω 538κ.):
 
Όμως ο Δίας με δίχως βάσανα δεν άφησε και τούτον.
γιους στο παλάτι του δε γέννησε, του θρόνου κληρονόμους.
έναν υγιό μονάχα αξιώθηκε λιγόχρονο, που μήτε
καν τώρα που γερνά τον γνοιάζομαι, τι απ’ την πατρίδα αλάργα
κάθουμαι εδώ στην Τροία, τα τέκνα σου να τυραννώ και σένα!
 
Ένας γέροντας παρατημένος από το μοναχογιό του, τώρα που είχε την ανάγκη του, κι εκείνος να βρίσκεται μακριά στα ξένα, να βασανίζει έναν άλλο γέροντα σκοτώνοντας τους γιους του. Μέσα σε μια φράση δοσμένη όλη η παραλογία του πολέμου.
 
Το χάσμα που χωρίζει τον ανήμερο Αχιλλέα, όπως τον δίνουν οι προηγούμενες ραψωδίες της Ιλιάδας, από τον πονόψυχο Αχιλλέα της τελευταίας είναι αληθινά μεγάλο. Γι’ αυτό σε περασμένα χρόνια πολλοί ομηρολόγοι υποστήριξαν πως η τελευταία ραψωδία πρέπει να είναι προσθήκη μεταγενέστερη. Στο αρχικό ποίημα του Ομήρου ο Αχιλλέας, αμετάστατος στην σκληρότητά του μέχρι θανάτου, άφηνε, όπως είχε από την αρχή απειλήσει, τον νεκρό του ‘Εχτορα πεταμένο στα χωράφια, όπου τον σπάραζαν τα όρνια και τα σκυλιά. Και μόνο σε κατοπινά χρόνια θέλησαν λέει να κάνουν τον Αχιλλέα πιο ήμερο, γι’ αυτό και τον έβαλαν να καλοδέχεται τον Πρίαμο, παρ’ όλο που με τον τρόπο αυτόν απαρνιόταν τον ίδιο τον εαυτό του.
 
Εμείς ας μην βιαστούμε να βγάλουμε καταδικαστική απόφαση για το τέλος της Ιλιάδας, τάχα πως δεν το έγραψε ο Όμηρος. πιο καλά να θυμηθούμε πως την ίδια διαπίστωση κάναμε πιο πάνω για το φέρσιμο του Δία μέσα στην Ιλιάδα: Ο πολεμόχαρος Δίας στην αντίθεσή του με τον ειρηνόφιλο Δία αντιστοιχεί με τον πολεμόχαρο Αχιλλέα στην αντίθεσή του με τον πονετικό Αχιλλέα. Δεν μπορεί -κάποια σχέση πρέπει να υπάρχει ανάμεσα στον αντιφατικό θεό και στον αντιφατικό ήρωα.
 
Πιστεύουμε πως όσα στοιχεία της Ιλιάδας προβάλλουν τον Δία ως υποκινητή του πολέμου και φιλοπόλεμο ανταποκρίνονται στην εικόνα του θεού, όπως τον ήξερε η προομηρική παράδοση. Αντίθετα, όταν μέσα στα πάθη και τις μεροληψίες των άλλων Ολύμπιων θεών βλέπουμε τον Δία να υψώνεται σε κήρυκα της ειρήνης και να απλώνει τη συμπάθειά του σε Αχαιούς και Τρώες αξεχώριστα, πιστεύουμε πως μιλεί ο ίδιος ο Όμηρος. Αντίστοιχα, ο αιμοβόρος Αχιλλέας αντιπροσωπεύει το ιδανικό της παλιάς παράδοσης, ο Αχιλλέας όμως που ξεχνάει το μίσος του και στρώνει το τραπέζι στον μεγάλο του αντίμαχο είναι πλάσμα του Ομήρου.
 
Με το στόμα του Δία μιλεί ο ποιητής. ο Δίας είναι το alter ego του Ομήρου, που σαν επικός ποιητής δεν μπορούσε να εκφράσει τα προσωπικά του αισθήματα, γι’ αυτό και τα προβάλλει ως αισθήματα του θεού που κυβερνάει τον κόσμο. Το ίδιο και με την απότομη μεταστροφή στη διαγωγή του Αχιλλέα μπροστά στο γέρο-Πρίαμο ανανεώνει τα παλιά ιδανικά της πολεμικής αρετής.
 
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η τελευταία ραψωδία ανήκει στον Όμηρο. Είναι αλήθεια πως μας ξαφνιάζει η απότομη μετάπτωση στα αισθήματα του Αχιλλέα, από το ανήμερο μίσος στη βαθιά συμπόνια. Ακριβώς όμως αυτό το απίστευτο θέλησε να μας το κάνει πιστευτό ο Όμηρος, ο ένας Όμηρος, και το κατόρθωσε με τη μεγάλη του τέχνη. Η βαθύτατη ανθρωπιά του ποιητή δεν το βάστηξε ν’ αφήσει τον ήρωά του ως το τέλος με το απάνθρωπο πάθος στην καρδιά. Και αν ερχόταν κάποιος να ελέγξει τον ποιητή λέγοντας πως στην πραγματική ζωή μια τέτοια απότομη μεταστροφή είναι απίθανη, αν όχι αδύνατη, ο ποιητής θα του απαντούσε, πιστεύω, χαμογελώντας: «Δεν είμαι σίγουρος πως έχεις δίκιο, μα κι αν έχεις, μια φορά την ποιητική αλήθεια δεν την αποτιμάει κανείς με το αν συμφωνεί με τη φυσική πραγματικότητα ή όχι. Με άλλα λόγια: Και αν δεχτούμε πως ένας πραγματικός άνθρωπος είναι αδύνατο να μεταπέσει έτσι ξαφνικά από την αντιπάθεια στη συμπάθεια, αυτό δεν θα πει πως δεν το μπορεί ένα ποιητικό πρόσωπο, όπως ο Αχιλλέας μου. Και αν θέλεις να ξέρεις, επίτηδες τόνισα τον άγριο, ανελέητο χαραχτήρα του ήρωα στις προηγούμενες ραψωδίες, για να προβάλει ακόμα πιο χτυπητά η μεταλλαγή του στο τέλος.»
 
Αοιδός ήμουν σε όλη μου τη ζωή και έψαλλα τη δόξα των παλιών αντρειωμένων Ελλήνων. Την Ιλιάδα μου δεν την έγραψα από τη μία μέρα στην άλλη. χρόνια και χρόνια δούλευα το μύθο της Τρωικής εκστρατείας, για να τον χωρέσω σε δεκαπέντε χιλιάδες κάπου στίχους. ως που μια μέρα, χωρίς και εγώ να καταλάβω πώς, στάθηκα πάνω από τον πόλεμο, για να γίνω κριτής του. Επειδή όμως δεν μπορούσα να κάνω ανοιχτό κήρυγμα, έβαλα τον Δία να τον καταδικάζει. έβαλα και τον Αχιλλέα να υπογραμμίζει πόσο παράλογος ήταν ένας πόλεμος που τον κρατούσε μακριά από τον τόπο του και από τους δικούς του, για να σκοτώνει ανθρώπους, που δεν του είχαν κανένα κακό κάνει (πρβ. και Α 152κ.). Ακόμα τον έβαλα να ξεχνά το μίσος του και να φέρνεται στον εχτρό του σαν σε φίλο.
 
Το έργο της ζωής του Ομήρου, όπως και τόσων άλλων αοιδών, ήταν να ψάλλει τα πολεμικά κατορθώματα των παλιών κάνει κανένας όμως άλλος ποιητής, είτε ‘Ελληνας είτε ξένος, όσο ξέρω, δεν έκλεισε το ηρωικό του έπος με μία σκηνή συμφιλίωσης, όπου δύο θανάσιμοι πολέμιοι να νιώθουν συμπάθεια ο ένας για τον άλλον, όπου ο κοινός πόνος να τους κάνει να ξεχνούν ό,τι ως την ώρα εκείνη τους χώριζε, και όπου να αναγνωρίζεται πόσο δίχως νόημα ήταν να χύνεται τόσο αίμα. Ο Όμηρος δεν απαρνιέται βέβαια την αρετή της παλικαριάς -κάθε άλλο!-, τη συμπληρώνει όμως με μιαν άλλη αρετή, με την ανθρωπιά.
 
Τη σημασία του νεωτερισμού του Ομήρου θα την εχτιμήσουμε καλύτερα αν την εντάξουμε στο πλαίσιο της ιστορίας του πολέμου, όπως την είχε διαμορφώσει η πιο παλιά παράδοση και όπως την ήξεραν οι ακροατές της Ιλιάδας: Στα δέκα του πάνω χρόνια οι Αχαιοί πατούσαν την Τροία και την έκαιγαν, έσφαζαν τους άντρες της και σκλάβωναν τις γυναίκες. Και ήταν ο Νεοπτόλεμος, του Αχιλλέα ο γιος, που έσφαζε το βασιλιά της Τροίας, τον γέρο-Πρίαμο, πάνω στο βωμό του Ικέσιου Δία.
 
Λίγους μήνες πριν από τον όλεθρο της Άλωσης ο Όμηρος αφήνει να φυτρώσει, ας είναι και για λίγο, το άνθος της ειρήνης και της αγάπης. γι’ αυτό έβαλε τον Αχιλλέα να σπλαχνίζεται τον Πρίαμο, να τρώει μαζί του, να τον καμαρώνει και να τον κοιμίζει στο καλύβι του -τον Αχιλλέα, το φονιά τόσων γιών του Πρίαμου, τον Αχιλλέα, τον πατέρα του φονιά του ίδιου του Πρίαμου. Με το να κλείσει ο Όμηρος το πολεμικό του έργο με μια σκηνή συνδιαλλαγής έδινε ένα μήνυμα, και δεν είναι δικό του λάθος αν δυσκολευτήκαμε να το ενωτιστούμε, καθώς μας θάμπωνε η δύναμη της περιγραφής του πολέμου στην υπόλοιπη Ιλιάδα. Νομίζουμε πως το στεφάνι της νίκης στους αγώνες της Χαλκίδας έπρεπε να δοθεί χωρίς δισταγμό στον Όμηρο. όχι μόνο γιατί ήταν ποιητής μεγάλος. για όποιον είχε αφτιά ν’ ακούσει, είχε χτυπήσει τον πόλεμο μέσα από τον πόλεμο, και αυτός ο τρόπος να γίνεσαι κήρυκας της ειρήνης είναι πιο αποτελεσματικός από το να δίνεις εντολές για το πότε πρέπει να σπέρνεις και πότε να θερίζεις. Αν έχουμε δίκιο στην εχτίμηση αυτή, τότε, πέρα από το θαυμασμό μας για τη μεγάλη του τέχνη, κάτι αρχίζουμε να βλέπουμε και από το αληθινό πρόσωπο του ποιητή μας.

Όταν συγχωρείς και ξεχνάς γίνεσαι θύμα

Αν μπορούσα, θα πλήρωνα τους ανθρώπους με το ίδιο νόμισμα.

Δε θα έμενα μόνο σε ξεσπάσματα θυμού και σε καβγάδες, κι ύστερα, σαν να μην έγινε τίποτα, να τους χαμογελάω όπως πριν.

Θα θύμωνα για χρόνια, όχι για στιγμές.

Όποιος ξεχνάει, χάνεται και χάνεται γιατί οι άνθρωποι είμαστε εκμεταλλευτές.

Τοκογλύφοι στις ζωές των άλλων εκμεταλλευόμαστε τις αδυναμίες τους και πατάμε μέχρι να αδειάσουν οι καρδιές τους. Εκεί που δε θα έχουν άλλο να δώσουν.

Αυτοί που τσαντίζονται και μετά το ξεχνάνε είναι θύματα. Ενώ εκείνοι που θυμώνουν και το κρατάνε, είναι ωραίοι τύποι, πολύ τους γουστάρω. Χωρίς περιστροφές και γιατί. Με πείραξες; Τελείωσες. Κυνικά και χωρίς συναίσθημα.

Άσπρο, μαύρο. Μου κάνεις, δε μου κάνεις. Καθάρια πράγματα, ντόμπρα.

Έτσι κρατάνε στις ζωές τους μόνο αυτούς που πραγματικά τους κάνουν. Όλους τους άλλους τους μπλοκάρουν, τους διαγράφουν σαν να μην υπήρξαν ποτέ.

Για αυτό σας λέω, εάν ήταν θέμα επιλογής, θα επέλεγα να πληρώνω τους ανθρώπους με το ίδιο νόμισμα.

Αυτούς που με πλήγωσαν θα τους πλήγωνα χωρίς να σκεφτώ τα αποτελέσματα. Αυτούς που με πόνεσαν θα τους πονούσα και θα τους έσβηνα.

Ανύπαρκτοι και ξένοι θα μου ήταν πια. Φάτσες περαστικών που συναντάς μεσημέρι Δευτέρας στην Ομόνοια που δε σε ενδιαφέρει να γνωρίσεις. Ζητιάνοι που προσπερνάς χωρίς να σε απασχολεί η ιστορία τους.

Έτσι, και τις κακές στιγμές θα ξεχνούσα και θα γέμιζα με θετικά συναισθήματα.

Θα τους έβριζα με όλη μου τη δύναμη και θα έμενα για πάντα στο θυμό μου. Δε θα τον ξεχνούσα ποτέ. Θα πέρναγαν τα χρόνια, θα πέρναγαν και οι φίλοι και ίσως να κράταγα μόνο τα νεύρα μου για εκείνους. Εκείνους όμως ποτέ.

Θα μάθαινα από τα λάθη και θα κλεινόμουν στη δική μου πραγματικότητα. Θα άλλαζα τον κόσμο όπως τα χθεσινά μου ρούχα και δε θα με ένοιαζε τίποτα. Ειλικρινά σας το λέω.

Δυο χαστούκια, πέντε έξι βλαστήμιες και έξω από την πόρτα.

Εκείνοι που θυμώνουν πολύ και ύστερα το ξεχνάνε είναι υποκριτές.

Υποκριτές του εαυτού τους και των άλλων. Συμβιβασμένοι σε αστείες πραγματικότητες, αλκοολικές. Νοθευμένες φιλίες, ανακατεμένες με απωθημένα. Φωσφορικές σχέσεις, κακοί μπελάδες που τελειώνουν άδοξα με μια μικρή αφορμή και με τεράστιες αιτίες.

Για μερικές στιγμές ισοπεδώνουν τα πάντα και ύστερα τρέχουν να τα ξανακάνουν όπως πριν.

Λερώνουμε το στόμα μας και την διάθεσή μας. Ανάβουμε τσιγάρο τρέμοντας και βγάζουμε όσα κρύβαμε για καιρό μέσα μας. Βρίζουμε, βλασφημούμε, κατηγορούμε και ύστερα τα ξεχνάμε.

Συγχωρούμε τα λάθη και μετά εκείνα επαναλαμβάνονται και ξανά συγχωρούμε. Φαύλος κύκλος σε ζωή που δεν περιμένει. Μένουν οι λάθος άνθρωποι στη ζωή μας, αυτοί που μας εκνευρίζουν, που μας πληγώνουν, και στο τέλος μένουμε εμείς και η τρύπα στο νερό που έχουμε φτιάξει.

Έτσι συνεχίζει η ζωή. Με καβγάδες που έμειναν στα λόγια. Με λόγια που λέμε και ύστερα μετανιώνουμε. Με πλασματικούς θυμούς. Στιγμές πυροτεχνήματα σε ουρανό καλοκαιριού.

Με παρέες που αντάλλαξαν λόγια βαριά και ύστερα αγκαλιάζονται μελωδικά σε μια συναυλία.

Με έρωτες που έσκισαν φωτογραφίες και ύστερα τις κόλλησαν με σελοτέιπ μαζί.

Με οικογένειες που κρύβουν πληγές που προσπαθούν να επουλώσουν με γάζες.

Και περνάει ο χρόνος. Με θυμούς που χάθηκαν σε δρόμους περίπλοκους.

Ενώνονται οι άνθρωποι, ξεχνάνε και δεν πληρώνουν με νομίσματα, αλλά με συναίσθημα.

Μα αν μπορούσα να διαλέξω, θα θύμωνα, θα το κράταγα για πάντα και θα τους πλήρωνα όλους με το ίδιο νόμισμα.

Όμως δεν μπορώ να διαλέξω, γαμώτο…

Το Αεικίνητο Σύμπαν – Ο Κόσμος δεν είναι «Φτιαγμένος» όπως Νομίζουμε

Αποτέλεσμα εικόνας για imaginationΔιερεύνησα το Σύμπαν με διαφορετικό τρόπο απ αυτόν που επιχειρούμε εδώ και πολλά χρόνια ξεκινώντας από κάποιες αδιαμφισβήτητες παραδοχές οι οποίες με οδήγησαν σε συγκεκριμένο αποτέλεσμα και εκ του αποτελέσματος αυτού είμαι σε θέση να το περιγράψω.

Η πρώτη παραδοχή είναι ότι τα σώματα που βλέπουμε συμπεριλαμβανομένης της Γης αποτελούν μέρος ενός συνόλου, η δεύτερη ότι αυτό το σύνολο υλικών αντικειμένων αποτελεί μία οντότητα και η τρίτη ότι αυτή η οντότητα κινείται.

Μία οντότητα για να ζει ( άρα λειτουργεί ) πρέπει τα ζωτικά της όργανα να κινούνται, όταν σταματήσουν να κινούνται, πεθαίνει. Τα συστατικά των οργάνων της στο «μικρόκοσμο» ούτος ή άλλως κινούνται εν τη γενέσει τους, όταν όμως πεθάνει δεν κινούνται τα όργανά της, με μία ευρύτερη έννοια μπορούμε να θεωρήσουμε οποιαδήποτε οντότητα λειτουργεί ότι ζει. Απ’ τη στιγμή που υφίσταται υπάρχει επιτάχυνση μέχρι να σταθεροποιηθεί η λειτουργία της. Αναπτύσσεται δε εντός της θερμοκρασία λόγο των κινήσεων των ζωτικών της οργάνων, δηλαδή των «μηχανικών» της μερών που δημιουργούν τριβές. Ένα μέρος της θερμοκρασίας που αναπτύσσεται απορροφάται απ το περιβάλλον (ψύχεται) και αυτό έχει σαν συνέπεια τη σταθεροποίησή της σε κάποιο επίπεδο. Στην αρχή της λειτουργίας της έχουμε αυξανόμενη θερμοκρασία μέχρι να επέλθει σταθεροποίηση. Δύο απ’ τις παραμέτρους που καθορίζουν τη θερμοκρασία λειτουργίας της είναι το έργο που παράγει ο οργανισμός (μηχανή) και η θερμοκρασία του περιβάλλοντός της.

Πρώτα δημιουργείται μια μηχανή και μετά εκκινείται.

Έτσι και το Σύμπαν άρχισε να διαστέλλεται λόγο αναπτυσσόμενης θερμοκρασίας μετά την εκκίνησή του μέχρι να σταθεροποιηθεί η ταχύτητα περιστροφής του. Κατά τη λειτουργία του ανάλογα με το αν βρίσκεται σε επιτάχυνση ή επιβράδυνση, μετά απ την αρχική του σταθεροποίηση, διαστέλλεται ή συστέλλεται αντίστοιχα.

Ως Σύμπαν εννοούμε το σύνολο των πραγμάτων που υπάρχουν, το σύνολο δηλαδή των όντων. Σύμφωνα με την επιστήμη το Σύμπαν αφορά το χωροχρονικό συνεχές στο οποίο περιλαμβάνεται το σύνολο της ύλης και της ενέργειας. Στις μεγάλες διαστάσεις του είναι αντικείμενο μελέτης της επιστήμης της αστροφυσικής. Στις πολύ μικρές διαστάσεις το Σύμπαν το εξερευνά η κβαντική μηχανική. Ενδιάμεσα προσπαθούν να κατανοήσουν τη λειτουργία του και την υπόστασή του όλες οι επιστήμες.

Θα σας δώσω επιγραμματικά τις εξηγήσεις κάποιων μυστηρίων τα οποία προσπαθούμε να διαλευκάνουμε από δημιουργίας μας.

Οι ανακαλύψεις τις οποίες έχουμε κάνει έως τώρα σε κάθε τι επιστητό περιέχουν μισές αλήθειες. Θα ξεκινήσω με επαναπροσδιορισμό των μέχρι τώρα θεωριών, υπάρχει κι άλλη μέθοδος για να δούμε αν η θεωρία των χορδών η οποία παραπέμπει στο πολυσύμπαν είναι σωστή. Ας γνωρίσουμε όμως πρώτα το δικό μας Σύμπαν.

Σε αντίθεση με αυτό που πιστεύουν ορισμένοι σας λέω ότι αρκούν τα αισθητήρια και η λογική μας ώστε να κατανοήσουμε τι συντελείται.

Η ύλη έχει τρεις διαστάσεις, με αυτές και μόνο τις διαστάσεις μπορούμε να εξηγήσουμε ότι την αφορά. Ο χρόνος αποτελεί παράμετρο που καθορίζει τα γεγονότα που σχετίζονται με την ύλη.

Ο μεγάλος επιστήμονας της λογικής Kurt Gödel υποστήριξε ότι ‘’οι μαθηματικές έννοιες και ιδέες αποτελούν μια δική τους αντικειμενική πραγματικότητα την οποία δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε ή να αλλάξουμε παρά μόνο να αντιληφθούμε και να περιγράψουμε’’, αλλά και στην περίπτωση που οι μαθηματικές έννοιες έχουν Πλατωνική φύση όπως είπαν κάποιοι ίσως να αποτελούν το κλειδί για την κατανόηση της δικής μας Πραγματικότητας!

Ένα σώμα αποτελείται από μόρια, τα μόρια αποτελούνται από άτομα, τα άτομα αποτελούνται από ηλεκτρόνια, πρωτόνια και νετρόνια. Το ηλεκτρόνιο αποτελεί τη μικρότερη μορφή ύλης, αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος για τον οποίο έχει κερδίσει τον τίτλο του θεμελιώδους σωματιδίου, έχει αυτούσια ύπαρξη και συγκεκριμένη μάζα, το μέγεθός του ορίζει κατ ανάγκη μια μονάδα μέτρησης.

Αν όλα τα συστατικά της ύλης περιείχαν κάποια άλλα και αυτή η διαίρεση δε σταματούσε πουθενά τότε θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για άπειρο.

Τα υλικά που συνθέτουν το Σύμπαν έχουν συγκεκριμένα μεγέθη, αυτό που συνθέτουν είναι συγκεκριμένο.

Κι αν ανακαλύψουμε αργότερα σωματίδια που αποτελούν το ηλεκτρόνιο;

Ακόμη κι αυτό να συμβεί κάπου σταματάει η διαίρεση κι εφόσον σταματάει η διαίρεση έχουμε μία βάση για να κάνουμε πολλαπλασιασμό. Με συγκεκριμένα μεγέθη πρώτης ύλης δεν χτίζονται αφηρημένα οικοδομήματα κι ας επιμένουν κάποιοι για άπειρο και αφηρημένο Σύμπαν!

¨Μπορεί η ηλεκτρασθενή θεωρία να απαιτεί τα σωματίδια-φορείς μιας ηλεκτρασθενούς αλληλεπίδρασης να μην έχουν μάζα, αλλά σύμφωνα με τη θεωρία του Higgs, καθώς το Σύμπαν διαστελλόταν και η θερμοκρασία του μειωνόταν, έφτασε σε μια κρίσιμη θερμοκρασία όπου μπήκε σε λειτουργία ο περίφημος μηχανισμός Higgs, σπάζοντας την ηλεκτρασθενή συμμετρία και εφοδιάζοντας τα στοιχειώδη σωματίδια με τη μάζα τους.¨

Η διαίρεση που αφορά στα σωματίδια όταν σταματάει και μας δίνει τη συγκεκριμένη μάζα του μικρότερου σωματιδίου της ύλης, μας δίνει κατά συνέπεια τη μονάδα με την οποία δημιουργήθηκε όλο αυτό το οικοδόμημα που ονομάσαμε Σύμπαν. Δεν είναι αναγκαίο να θεωρήσουμε ότι ο πολλαπλασιασμός αυτής της μονάδας εκτείνεται στο άπειρο, αλλά και στην περίπτωση που θα το θεωρήσουμε έτσι, από κάπου ξεκινάει. Εφόσον έχουμε τη βάση της ύλης, μιλώντας για υλική ευθεία εννοούμε προφανώς «ημιευθεία», άρα τουλάχιστον υλική ευθεία δεν υπάρχει.

Όπως και να το εξηγήσουμε, συγκεκριμένα υλικά μεγέθη δεν μπορεί να συνθέτουν κάτι αφηρημένο.

¨Πολλοί επιστήμονες μίλησαν, για το Big Bang, το πληθωριστικό Σύμπαν, το κυκλικό Σύμπαν, το κοσμικό αυγό κ.α. Ο κοσμολόγος Alexander Vilenkin κατά τη συνάντηση των πιο σημαντικών προσωπικοτήτων που έγινε για να τιμήσουν τα 70α γενέθλια του Στίβεν Χόκινγκ, καταλαβαίνοντας τι θα μπορούσε να σημαίνει ο αιώνιος πληθωρισμός για την σταθερά του Hubble που περιγράφει μαθηματικά την διαστολή του Σύμπαντος, επεσήμανε ότι οι εξισώσεις δεν λειτουργούσαν. ‘’Δεν μπορείς να κατασκευάσεις έναν χωροχρόνο με αυτή την ιδιότητα’’ είπε. Αποδεικνύεται ότι η σταθερά του Hubble έχει ένα κατώτατο όριο που αποτρέπει τον πληθωρισμό και στις δύο κατευθύνσεις του χρόνου. ‘’Δεν είναι δυνατόν να είναι αιώνιος ο πληθωρισμός του Σύμπαντος στο παρελθόν’’, πρέπει να υπάρχει κάποιου είδους όριο’’ και καταλήγει : ‘’ Όλα λοιπόν τα στοιχεία που έχουμε λένε ότι το Σύμπαν είχε μια αρχή’’.

Ο Στίβεν Χόκινγκ στη συνάντηση αυτή, στο Πανεπιστήμιο Cambridge σε μια ηχογραφημένη ομιλία είπε:

‘’Μια σημειακή αρχή θα ήταν ένα μέρος όπου η επιστήμη δεν θα μπορούσε να μελετήσει. Κάποιος λοιπόν θα πρέπει να προσφύγει στη θρησκεία και το χέρι του Θεού’’¨

Συμφωνώ ! Αλλά δεν είναι ενδιαφέρον μόνο, στο ενδεχόμενο να υπάρχει Δημιουργός γιατί έφτιαξε το Σύμπαν μ αυτόν τον τρόπο, αλλά τι έφτιαξε;

Υπάρχει όμως και δεύτερο σκέλος στην ίδια υπόθεση. Στην περίπτωση που δεν υπήρξε σημειακή αρχή με την έννοια ενός γενικότερου Σύμπαντος, μήπως και πάλι θα έπρεπε να προσφύγουμε στο χέρι αν όχι του ιδίου, κάποιου άλλου Θεού;

Το ζητούμενο όμως δεν είναι μόνο το πως δημιουργήθηκε το Σύμπαν αλλά και πως μπορεί να καταστραφεί!

Θα σας δώσω τις κατευθύνσεις της σκέψης πάνω στις οποίες κινήθηκα εξετάζοντας τα πράγματα από καινούρια βάση που με οδήγησε να αντιληφθώ την πραγματική τους διάσταση.

Δύο είναι οι έννοιες που περιγράφουν αυτό που ζούμε, η μία εκφράζεται με τη λέξη Πραγματικότητα και η άλλη εκφράζεται με διάφορες λέξεις. Όπως και να εκφράσουμε όμως τη δεύτερη έννοια η Πραγματικότητα παραμένει μέχρι να γίνει κατανοητή. Διαθέτουμε λογική αλλά και φαντασία, όπου όμως σταματάει η λογική μας συνεχίζουμε με τη φαντασία, προχωράμε αν και γνωρίζουμε ότι κινούμαστε εκτός λογικής. Δεν είναι απαραίτητα κακό που χρησιμοποιούμε τη φαντασία, μέσω αυτής μερικές φορές μπορεί να ανακαλύψουμε και κάποια αλήθεια αλλά τις πιο πολλές φορές μας παραπλανεί. Υπάρχουν αντικειμενικές δυσκολίες στο να κατανοήσουμε πολλά πράγματα και καταστάσεις γι αυτό προσπαθούμε με διάφορους τρόπους να παρηγορήσουμε την αδυναμία μας αυτή δημιουργώντας εικονική πραγματικότητα που μας εξυπηρετεί.

Ο Θαλής περιέγραψε την αναγκαιότητα με την εξής φράση: «Ισχυρότατων η ανάγκη, κρατεί γαρ πάντων»

Αναπτύσσουμε θεωρίες που «εξηγούν» αυτά που συμβαίνουν και προσπαθούμε να πείσουμε τους εαυτούς μας ότι είναι σωστές, γνωρίζουμε όμως ότι δεν μας καλύπτουν πάντα, κάποιες φορές μας αφήνουν κενά και μας οδηγούν σε αδιέξοδα. Πλάθουμε παραμύθια με τα οποία διασκεδάζουμε δυσάρεστες καταστάσεις, δημιουργούμε κόσμους ευχάριστους για να θωρακίσουμε την ψυχή μας από κακά ενδεχόμενα αλλά δε μπορούμε με τίποτα τελικά να αγνοήσουμε την Πραγματικότητα. Επιβάλλεται όμως από κάπου να πιαστούμε, κάπου να πατήσουμε, έστω και με αναληθείς θεωρίες, τις έχει ανάγκη η υπόστασή μας. Κατασκευάσαμε θρησκείες, αιρέσεις και εξαιρέσεις, προσπαθώντας να εξηγήσουμε αυτά που συμβαίνουν! Νοιώθουμε όμως παρόμοιο συναίσθημα με κάποιον που δε γνώρισε τους γονείς του, όσο ζει προσπαθεί να μάθει ποιοι είναι αυτοί που τον έφεραν στον κόσμο. Αυτή η επιθυμία του αν δεν ικανοποιηθεί δε γιατρεύεται, δεν είναι μόνο περιέργεια είναι βιολογική ανάγκη, η ίδια η φύση μας σπρώχνει να διαλευκάνουμε τέτοιες καταστάσεις. Μη μπορώντας όμως να αντιληφθούμε ορισμένα πράγματα προσπαθούμε να τους δώσουμε κάποια διάσταση έστω και πλασματική για να συνεχίσουμε τη ζωή μας. Τι γίνεται όμως όταν αυτή η διάσταση οδηγεί σε ατραπούς ; Ο συλλογισμός και τα τεχνολογικά επιτεύγματα που έχουμε πετύχει είναι τα εργαλεία που θα μας βοηθήσουν να συμπληρώσουμε το Πάζλ.

Ας υποθέσουμε ότι κατασκευάζουμε μια μηχανή στην οποία εξασκούμε δυνάμεις τέτοιες που το φως τρέχει με μεγαλύτερη ταχύτητα απ αυτή που γνωρίζουμε!

Όταν δημιουργούμε μια μηχανή η οποία λειτουργεί, δημιουργούμε ένα ολόκληρο κόσμο υλικών και μη αντικειμένων, ουσιαστικά ένα οργανισμό, ο οποίος με τις συνθήκες και τους νόμους που εφαρμόζουμε είναι αναγκασμένος να εκτελεί αυτό που του επιβάλουμε. Κάθε μηχανή που κατασκευάζουμε αποτελεί κλειστό σύστημα και μπορούμε να της προσδώσουμε κάποιες ιδιότητες, δε σημαίνει όμως ότι αυτό που καταφέραμε για τη μηχανή ισχύει απαραίτητα σαν νόμος και για το δικό μας περιβάλλον και αυτό που μας διέπει.

Έχουμε κάνει μεγάλες προσπάθειες να κατανοήσουμε τι είναι ατό που μας περιβάλλει, δεν αντιληφθήκαμε όμως ακόμη τον μηχανισμό του, πόσο μάλλον να διευκρινίσουμε τους φυσικούς του νόμους.

Ορίσαμε νόμους στηριζόμενοι στα φαινόμενα τα οποία έχουμε τη δυνατότητα να παρατηρήσουμε με τις αισθήσεις μας και την τεχνολογία την οποία έχουμε αναπτύξει αλλά δεν ανταποκρίνονται πλήρως στην Πραγματικότητα και μας υποχρεώνουν να ορίσουμε και εξαιρέσεις.

Οι φυσικοί νόμοι δεν μπορεί να έχουν εξαιρέσεις. Αν γνωρίζαμε ακριβώς τι συντελείται οι νόμοι που θα φτιάχναμε δεν θα είχαν εξαιρέσεις.

Νόμοι με εξαιρέσεις είναι λάθος νόμοι.

Ας δούμε τα πράγματα με απλή λογική η οποία μας δίνει κάποιες απαντήσεις.

Έχουν γραφεί πάρα πολλές σελίδες με εικασίες για το τι μπορεί να είναι αυτό που μας περιέχει, βλέπουμε ότι βρισκόμαστε πάνω σε μία σφαίρα την οποία ονομάσαμε πλανήτη αφού πρώτα ορίσαμε τι σημαίνει πλανήτης, βλέπουμε γύρω μας άλλους πλανήτες, αστέρια, γαλαξίες, νεφελώματα κ.τ.λ. Όλο αυτό το σύστημα το ονομάσαμε Σύμπαν και υποψιαζόμαστε κι άλλα σύμπαντα!.

Η πιο βασική αναλήθεια που έχουμε πιστέψει μέχρι σήμερα είναι η απεραντοσύνη του, το ορίσαμε σαν κάτι το αφηρημένο χωρίς τέλος, πάνω σ’ αυτή την αντίληψη χτίσαμε πολλές λάθος θεωρίες.

Οι αφηρημένες έννοιες δεν ορίζουν κανόνες, οι κανόνες ορίζονται επαληθεύοντας συγκεκριμένες καταστάσεις κι εμείς αντιλαμβανόμαστε ότι αυτό που μας διέπει είναι συγκεκριμένο και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να περιέχει την έννοια του απείρου.

Τι είναι όμως αυτό που ονομάσαμε Σύμπαν;

Το Σύμπαν είναι μια μηχανή και μην εκλάβετε την φράση σαν παρομοίωση, στο εξής με τη λέξη Σύμπαν θα εννοώ μηχανή.

Με την τεχνολογική εξέλιξη που έχουμε σημειώσει όλα αυτά τα χρόνια προσπαθούμε με όλο και μεγαλύτερα τηλεσκόπια να δούμε μακρύτερα, τα όρια ίσως του Σύμπαντος και έξω αν είναι δυνατόν απ’ αυτό, όλο και μακρύτερα μήπως και καταλάβουμε, είναι ένας τρόπος κι αυτός. Κατασκευάσαμε ειδικά διαστημόπλοια με τεράστια για τα ανθρώπινα δεδομένα «μάτια» και «αυτιά» και τα στείλαμε εδώ και αρκετά χρόνια «πολύ» μακριά για να δουν τις λεπτομέρειες αυτής της μηχανής αλλά αποδεικνύονται μέχρι στιγμής ανεπαρκή.

Είμαστε πολύ μικροί σε μέγεθος σε σχέση με το Σύμπαν για να μπορέσουμε να το δούμε όντας μέσα σ’ αυτό, οι οπτικές παρατηρήσεις οπωσδήποτε μας παρέχουν αδιάψευστα στοιχεία, βοηθάνε τη σκέψη, αλλά τη λύση θα μας τη δώσει ο συλλογισμός.

Έχουμε μπροστά μας ένα αντικείμενο, αν είμαστε μεγαλύτεροι απ’ αυτό εύκολα το προσδιορίζουμε, μπορούμε να μετρήσουμε τις διαστάσεις του, να αντιληφθούμε το σχήμα του κ.ο.κ. Στην περίπτωση που αυτό είναι μεγαλύτερο από μας και μάλιστα πολύ μεγαλύτερο όπως είναι το Σύμπαν τα πράγματα δυσκολεύουν.

Έχει βρεθεί ποτέ κανείς σας σε μηχανή από υπερωκεάνιο; Όσοι ζήσανε αυτή την εμπειρία γνωρίζουν τι περιγράφω. Η μηχανή και μόνο ενός μεγάλου καραβιού μπορεί να φθάνει τους τρεις με τέσσερις ορόφους σπιτιών σε ύψος με ανάλογο πλάτος. Κατασκευάζουμε πράγματα πολύ μεγάλα σε σχέση με το μέγεθός μας, πράγματα που προκαλούν δέος σε μας τους ίδιους λόγο του μεγέθους τους και μας δίνουν την αίσθηση ότι είμαστε πολύ μικροί μπροστά τους.

Ας υποθέσουμε ότι μέσα στον χώρο της μηχανής ενός καραβιού γεννιούνται οντότητες και μάλιστα υποπολλαπλάσιες σε μέγεθος απ του Ανθρώπου, πολύ μικρότερες από ένα κύτταρο, με σχέση μεγέθους τέτοια που έχει ο Άνθρωπος προς το Σύμπαν, αλλά με τη νοημοσύνη του Ανθρώπου και δεν είχαν τη δυνατότητα να βγουν απ το χώρο παρά μόνο να κινηθούν μέσα σ’ αυτόν, ούτε να δουν έξω απ αυτή, θα ήταν δύσκολο αυτά τα όντα να αντιληφθούν περί τίνος πρόκειται, τα μόνα αντικείμενα που θα μπορούσαν να παρατηρήσουν είναι αυτά που την απαρτίζουν. Θα ήταν δύσκολο να κατανοήσουν τι ακριβώς εξυπηρετεί αυτή η κίνηση την οποία θα αισθάνονταν δίπλα τους. Θα έβλεπαν για παράδειγμα κάποια αντικείμενα να κάνουν κάποιες κινήσεις, π.χ. το στρόφαλο της μηχανής να διαγράφει κυκλική κίνηση, τα έμβολα να διαγράφουν παλινδρομική, άλλα εξαρτήματα να κάνουν διάφορες κινήσεις τις οποίες θα ήταν σχεδόν αδύνατο να κατανοήσουν. Και λέω σχεδόν, γιατί με την εξέλιξη που έχουμε οι Άνθρωποι εκατομμύρια χρόνια μέσα στο αποκαλούμενο Σύμπαν είμαστε σε θέση τώρα να κατανοήσουμε αρκετά απ αυτά που συμβαίνουν.

Θα μπορούσαν να κατανοήσουν ότι βρίσκονται μέσα σε μία μηχανή η οποία κινεί ένα πλοίο;

Δεν αρκεί να καταλάβουν ότι είναι μέσα σε μια μηχανή, πρέπει οπωσδήποτε να βγουν έξω, όχι μόνο απ’ τη μηχανή αλλά απ’ το σκάφος για να αντιληφθούν τι ακριβώς συντελείται.

Είναι δυνατόν αυτά τα όντα (με τις δυνατότητες του Ανθρώπου) αν δεν βγουν έξω απ το σκάφος να κατανοήσουν ότι αυτό είναι πλοίο και μάλιστα επιτελεί συγκεκριμένο έργο;

Κανείς δε φτιάχνει μια μηχανή μόνο και μόνο για να τη φτιάξει, κάπου τη χρησιμοποιεί, κάτι εξυπηρετεί.

Ο χρόνος σχετίζεται με το χώρο, αναπτύξαμε θεωρίες για το ταυτόχρονο κ.λ.π. Το χρόνο κάπως έπρεπε να τον ορίσουμε, τον ορίσαμε με βάση την ημέρα, μία περιστροφή της Γης γύρω από τον εαυτό της την ονομάσαμε μία ημέρα. Τον ορίσαμε με μια μαθηματική λογική η οποία μας εξυπηρετεί, υποδιαιρέσαμε την ημέρα σε 24 ώρες, ορίσαμε και τις υποδιαιρέσεις της ώρας και προσπαθούμε με αυτό τον ορισμό να δώσουμε περαιτέρω εξηγήσεις.

Το πρώτο και καθοριστικό λάθος που έχουμε κάνει είναι το μέγεθός του, όπως τον ορίσαμε αποτελεί λάθος βάση για τις εξηγήσεις που αναζητούμε.

Σε ένα κινητήρα οι στροφές του ορίζονται απ’ το πόσες πλήρεις περιστροφές διαγράφει ο στρόφαλος στη μονάδα χρόνου. Όταν ένας κινητήρας λειτουργεί στις 5.000 στροφές, σημαίνει ότι εκτελεί 5.000 στροφές κάθε λεπτό που περνάει. Εκτελεί 5.000 στροφές επί 60 λεπτά που έχει η ώρα όπως την έχουμε ορίσει, δηλαδή 300.000 στροφές σε μία ώρα. Σε μία ημέρα εκτελεί 300.000 επί 24 ώρες, δηλαδή, 7.200.000 στροφές. (Εφτά εκατομμύρια, διακόσιες χιλιάδες στροφές). Για τα όντα του «μικρόκοσμου» που βρίσκονται μέσα στη μηχανή και συγκεκριμένα σε κομβίο του στροφάλου, μία ημέρα δική μας μπορεί να αντιστοιχεί σε 7.200.000 ημέρες δικές τους. Αν περιστρέφονται πάνω στον άξονα της αντλίας νερού για παράδειγμα μπορεί να αντιστοιχεί σε πολλαπλάσιες ημέρες απ του στροφάλου.

Χρειαζόμαστε μετρικό σύστημα, φτιάξαμε πολλά, κάθε ένα έχει τη λογική του, το πιο διαδεδομένο είναι το δεκαδικό σύστημα που μέχρι ενός σημείου μας εξυπηρετεί, αλλά με αυτά τα μαθηματικά περισσεύουν κάποιες ώρες όσον αφορά το ημερολογιακό έτος, στην τετραετία είμαστε υποχρεωμένοι να προσθέσουμε μία ολόκληρη μέρα (δίσεκτο έτος) για να καλύψουμε τις απώλειες χρόνου.

Μήπως αυτή η διόρθωση μαρτυράει κάτι;

Ας δούμε τα πράγματα με μια γνωστή λογική.

Δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν, ή τα μαθηματικά δεν είναι σωστά για να μπορέσουν να υπολογίσουν ακριβώς τη συγκεκριμένη περίοδο της κίνησης που συντελείται ή αυτό που προσπαθούμε να διαιρέσουμε δεν υπάρχει. Στην προκειμένη περίπτωση όμως κάτι υπάρχει όπως υπάρχει και ο κύκλος που προσπαθούμε να υπολογίσουμε, δεν αντιληφθήκαμε σωστά όμως τι είναι αυτό.

Εδώ μπαίνουν ερωτήματα ; Μήπως με άλλα μαθηματικά μπορούμε να τετραγωνίσουμε τον κύκλο χωρίς άρρητους αριθμούς και άπειρα δεκαδικά ψηφία;

Μα ποιο κύκλο θέλουμε να τετραγωνίσουμε; Έναν απόλυτο κύκλο;

Έχει αποδειχθεί ότι τουλάχιστον στη Γη απόλυτος υλικός κύκλος δεν υπάρχει στην πράξη! Κάποιες δυνάμεις δεν επιτρέπουν να υπάρχει απόλυτος κύκλος! Είναι οι ίδιες δυνάμεις που έχουν παραμορφώσει τη Γη και δεν είναι απόλυτη σφαίρα.

Χρησιμοποιούμε τα γνωστά μαθηματικά – γεωμετρία – φυσική για πολλές εφαρμογές που δεν μπορούν ουσιαστικά να επαληθευτούν ή επαληθεύονται με λάθος τρόπο. Ζούμε σε ένα υπαρκτό κόσμο με διαστάσεις, δεν είναι δυνατόν «πραγματικά μαθηματικά» να μην είναι σε θέση να υπολογίσουν την περίμετρο ενός κύκλου, γιατί ένας κύκλος έχει συγκεκριμένη περίμετρο, με καμία γεωμετρία όμως μέχρι τώρα δε μπορέσαμε να τη μετρήσουμε γιατί τα μαθηματικά και η γεωμετρίες που έχουμε κατασκευάσει δεν αφορούν στην πραγματική κατάσταση που μας διέπει. Τα άπειρα δεκαδικά ψηφία που προκύπτουν δεν αποτελούν μέτρηση, αποτελούν σχετική μέτρηση. Όταν αναγκαζόμαστε να στρογγυλοποιήσουμε ένα άρρητο αριθμό ο οποίος προκύπτει απ’ τη μέτρηση κάποιας απόστασης πάνω στη Γη τι είδους μέτρηση μπορούμε να κάνουμε σε αποστάσεις μεταξύ αστεριών; Κάθε δεκαδικό ψηφίο το οποίο είμαστε αναγκασμένοι να στρογγυλοποιήσουμε αφορά τεράστιες αποστάσεις.

Η εξήγηση: Ότι βρίσκεται εντός του Σύμπαντος δέχεται πιέσεις οι οποίες επιδρούν πάνω του και το παραμορφώνουν ανάλογα με το σημείο στο οποίο βρίσκεται μέσα στο χώρο. Όταν νοούμε ένα ευθύγραμμο αντικείμενο αυτό είναι καμπύλο, με τις δυνάμεις που επιδρούν πάνω του όμως ευθυγραμμίζεται, δεν θα το υπολογίσουμε όμως σαν ευθύγραμμο τμήμα αλλά σαν καμπύλο.

Ας πάρουμε για παράδειγμα ένα (υλικό) δακτύλιο, όταν περιστρέφεται μέσα στο Σύμπαν οι πιέσεις που δέχεται τον κάνουν ελλειπτικό, η χρονική στιγμή καθορίζει πόσο απέχουν δύο συγκεκριμένα αντιδιαμετρικά του σημεία. Το πόσο ελλειπτικός είναι έχει συνάρτηση με το που βρίσκεται στο χώρο, ούτε στο κέντρο της Γης δεν θα ήταν η περίμετρός του απόλυτος κύκλος γιατί η Γη δεν είναι απόλυτη σφαίρα. Για να ήταν απόλυτη σφαίρα έπρεπε οι δυνάμεις που εξασκούνται πάνω της να ήταν ακριβώς ίσες σε κάθε σημείο της επιφάνειάς της κάτι που δε συμβαίνει, γι αυτό έχουμε διαφορετική επιτάχυνση (g) σε διαφορετικά σημεία της και τη συγκεκριμένη μορφή της.

Οι δυνάμεις που επιδρούν στη Γη περιστρέφονται κι αυτές με την ίδια φορά ως προς τον άξονα του Σύμπαντος και διαγράφουν ελλειπτική τροχιά γύρο της με συνέπεια η διαφορά πιέσεων που εξασκούν σε κάθε περιστροφή της να μεταβάλει το σχήμα της. Η Γη επειδή είναι στοιχείο ενός βραχίονα και η Σελήνη στοιχείο ενός άλλου βραχίονα του Σύμπαντος περιστρεφόμενες γύρω απ τον κεντρικό άξονά του ακολουθούν τα γειτονικά τους αστέρια τα οποία είναι στοιχεία ενός δίσκου ο οποίος περιστρέφεται κι ο ίδιος εφαπτόμενος στην εσωτερική περίμετρο του Σύμπαντος.

Η Γη και η Σελήνη είναι τα μόνα σώματα του Σύμπαντος που βρίσκονται στην περιοχή του δίσκου και δεν ανήκουν σ αυτόν.

Ο ήλιος μας καθώς και τα υπόλοιπα σώματα, γνωστά και άγνωστα, που έχουμε τη δυνατότητα να παρατηρήσουμε αποτελούν στοιχεία της δομής του δίσκου και είναι αυτά που περιστρέφονται γύρω απ τη Γη και τη Σελήνη και όχι το αντίθετο που πιστεύουμε μέχρι τώρα.

Η Γη συμπορεύεται με τα γειτονικά της σώματα.

Λόγο κατασκευής και θέσης, απ το περιβάλλον που δημιουργούν τα γειτονικά της σώματα μπορεί και διατηρεί την επιφάνειά της σε στέρεα κατάσταση και αντιστέκεται σε μεγάλες μεταβολές. Εσωτερικά όμως βρίσκεται σε υγρή κατάσταση και μεταβάλλεται σε κάθε περιστροφή. Αν ήταν εξ ολοκλήρου υγρή, σε κάθε περιστροφή γύρο απ τον εαυτό της, θα υπήρχε μεγαλύτερη μεταβολή στο σχήμα της απ’ αυτή που συντελείται τώρα. Στην τωρινή της κατάσταση η υγρή εσωτερικά μάζα της λόγο της αύξησης των εξωτερικών δυνάμεων (απ τα γειτονικά της αστέρια) που συντελείται λόγο επιτάχυνσης, δέχεται μεγαλύτερες πιέσεις και ενίοτε μετατοπίζονται οι τεκτονικές πλάκες δημιουργώντας ηφαίστεια και σεισμούς.

Αυτό είναι το αίτιο που προκαλεί, λόγο των συμπτώσεων των ελλείψεων του δίσκου και της περιμέτρου του Σύμπαντος, που αυξάνει «στιγμιαία» την επιτάχυνση, ηφαίστεια και σεισμούς.
Σ’ ένα κόσμο στρόγγυλο υπάρχουν άραγε ευθείες;

Στο πιο κάτω πρόβλημα η μαθηματική εξήγηση που δίνεται είναι η εξής:



Παίρνουμε δύο παράλληλες «ευθείες». Ε1 και Ε2.
Φέρνουμε μία κοινή κάθετο Ε. Αυτή τέμνει τις «ευθείες» στα σημεία Α και Β.
Η γωνία (α) είναι 90*.
Μετακινούμε το σημείο (Α) προς τα δεξιά, στο (Α’).
Η οξεία γωνία που προκύπτει (α1), είναι μικρότερη από (α). α1<α.
Συνεχίζουμε να μετακινούμε προς τα δεξιά το σημείο (Α), στο (Α’’).
Η οξεία γωνία που προκύπτει τώρα (α2), είναι μικρότερη από την (α1). α2<α1<α. κ.ο.κ. Παρατηρούμε ότι, όσο απομακρυνόμαστε απ’ το αρχικό (Α) προς την ίδια κατεύθυνση η αντίστοιχη γωνία μικραίνει, κάποτε θα γίνει μηδέν, τότε το σημείο (Α) που ανήκει στην «ευθεία» (Ε1) θα ανήκει και στην «ευθεία» (Ε2).


Η απάντηση είναι ότι στην Ευκλείδειο γεωμετρία αυτό είναι σωστό, τέμνονται στο άπειρο διότι θεσπίσαμε ένα αξίωμα που λέει: ‘’Πάντα μεταξύ δύο σημείων υπάρχει ένα τρίτο’’, αλλά και στις άλλες γεωμετρίες ή δεν θα τέμνονται ή θα τέμνονται στο άπειρο!

 Το δικό μου συμπέρασμα:

Με φανταστικά μαθηματικά μπορούμε να «λύσουμε» κάποια φανταστικά προβλήματα σε θεωρητικό και μόνο επίπεδο. Υπάρχουν όμως προβλήματα που αφορούν σε πραγματικές καταστάσεις κι αυτά δεν λύνονται με φανταστικά μαθηματικά!

Ο παραπάνω συλλογισμός μας επιβεβαιώνει ότι οι «παράλληλες ευθείες» τέμνονται, το ερώτημα όμως είναι που τέμνονται;

Όταν μια γωνία μικραίνει συνεχώς για κάποιο λόγο, σε κάθε μεταγενέστερη χρονική στιγμή ανεξαρτήτως της μεταβολής του ρυθμού σμίκρυνσής της θα είναι μικρότερη, μετρήσιμη και πάντα συγκεκριμένη μέχρι να γίνει μηδέν. Στην περίπτωση που οι «παράλληλες αυτές ευθείες» αφορούν στη Γη και είναι εγκάρσιες προς τον άξονά της είναι καμπύλες και τέμνονται σε συγκεκριμένα σημεία, αν γνωρίζουμε πόσο απέχουν απ’ τη Γη και μεταξύ τους μπορούμε να υπολογίσουμε το μήκος τους. Στην περίπτωση που είναι «κατακόρυφες» είναι και πάλι καμπύλες και τέμνονται στο κέντρο της Γης, δεν μπορούμε να τις ονομάσουμε όμως «παράλληλες ευθείες» θα μπορούσαμε να τις πούμε π.χ. ευθύλες για να τις διαχωρίσουμε απ’ τις καμπύλες. Οι «κατακόρυφες» έχουν κι αυτές συγκεκριμένο μήκος, μπορεί να εκτείνονται από τη Γη μέχρι κάποιο άστρο για παράδειγμα ή το μέγιστο μήκος τους να είναι απ’ τη Γη έως τα όρια του Σύμπαντος.

Σε ένα κλειστό σύστημα όπως είναι το Σύμπαν δεν υπάρχουν στην πράξη ευθείες.

Το παραπάνω αξίωμα αφορά μια γενικότητα στην οποία ενδεχομένως το άπειρο να έχει νόημα, στους νόμους που μας διέπουν δεν ισχύει.

Για να διανύσουμε την απόσταση απ’ τη Γη στη Σελήνη δε μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε μαθηματικά που περιλαμβάνουν την έννοια του απείρου, η απόσταση είναι συγκεκριμένη και μάλιστα γνωρίζουμε υποτίθεται και ποια είναι.

(Το γεγονός ότι διορθώνουμε πηγαίνοντας στη Σελήνη «εφτά» φορές την πορεία μας δείχνει το έλλειμμα των μαθηματικών).

 Το Σύμπαν είναι πεπερασμένο και επιβάλει συγκεκριμένους νόμους.

Επειδή ορίσαμε λάθος αξιώματα γιατί έτσι τα αντιληφθήκαμε και δυστυχώς η αντίληψη είναι μια ιδιότητα που μας έδωσε η φύση αλλά μας την έδωσε περιορισμένη, θέλει πολύ δουλειά ακόμη για να αντιληφθούμε βασικές έννοιες, έχουμε λάθος θεωρήματα.

Χτίσαμε ημιτελή οικοδομήματα όπως μαθηματικά, γεωμετρία, φυσική σε μη πραγματικές βάσεις.

Όταν ο George Boole, επηρεασμένος απ’ τη θεωρία του Αριστοτέλη εφηύρε τη γνωστή πλέον σ’ εμάς μαθηματική λογική και κατασκεύασε την ονομαζόμενη άλγεβρα Boole, μας έδωσε το εργαλείο με το οποίο δημιουργήσαμε τους υπολογιστές, πολλά τεχνολογικά επιτεύγματα που πετύχαμε τα οφείλουμε σ’ αυτή τη λογική, είναι μία επαληθεύσιμη λογική με απτά αποτελέσματα που δίνει απαντήσεις σε πολλές καταστάσεις.

Κατά την πρόσθεση με την άλγεβρα Boole: 1^1 ισούται με 0 και 1 (ένα) κρατούμενο.

Αυτή η πράξη της πρόσθεσης που αφήνει ένα (1) κρατούμενο είναι που προσδιορίζει την καμπυλότητα του χώρου.

Αυτό το κρατούμενο προσδιορίζει τους νόμους που μας διέπουν όντας μέσα σε ένα κλειστό σύστημα όπως είναι το Σύμπαν.

Αυτό είναι που μας πηγαίνει με καμπύλη πάντα τροχιά στο απομακρυσμένο σημείο.

Αυτό είναι που δημιουργεί τη Γεωμετρία.

Αυτό είναι που δίνει την τάση για αέναη περιστροφή και αποτελεί το ελατήριο που θα περιγράψω παρακάτω.

Το αισθανόμαστε ότι κάτι λείπει!

Τα επιτεύγματα του Δημιουργού μας κάνουν να νοιώθουμε την τελειότητα και την αρμονία με την οποία λειτουργούν τα πάντα γύρο μας και μαρτυρούν κάτι που τελικά δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε. Τα μεγάλα ψάρια τρώνε τα μικρά αλλά τα μικρά αναπαράγονται με μεγάλους ρυθμούς ώστε να αποτελούν τροφή για τα μεγάλα χωρίς να εκλείπουν.

Η λογική που αφήνει πάντα ένα υπόλοιπο.

Το υπόλοιπο αυτό είναι που συντηρεί τον αέναο κύκλο συγκεκριμένης κατάστασης, δεν παραπέμπει υποχρεωτικά στο άπειρο.

Πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε τους νόμους που μας διέπουν. Οι νόμοι πρέπει να ορισθούν βάσει του ότι βρισκόμαστε σε συγκεκριμένο περιβάλλον (κλειστό σύστημα) με αρχή και τέλος. Δεν θα εξετάσουμε τώρα τι νόμοι επικρατούν έξω απ’ το σύστημά μας.

Στο σύστημά μας δεν αφορά η έννοια του απείρου.

Το Σύμπαν απαρτίζεται από συγκεκριμένα εξαρτήματα, ότι βλέπουμε επειδή μοιάζει με κάτι άλλο δε σημαίνει απαραίτητα ότι ανήκει στην ίδια κατηγορία. Ένα σώμα (άστρο, πλανήτης, γαλαξίας κ.τ.λ.) μπορεί να αποτελεί ένα μοριακό συστατικό της Μηχανής, ένα άλλο όμως μπορεί να αποτελεί υπομόχλιο κίνησης. Η Γη σ’ αυτό το σύστημα αλληλεπιδρά με τα γειτονικά της σώματα με συγκεκριμένο τρόπο και αποκτά κατά συνέπεια συγκεκριμένες ιδιότητες. Σαν μια μαγνητική σφαίρα που είναι αποτελεί κι αυτή ένα κλειστό σύστημα για τον εαυτό της και έχει δικούς της φυσικούς νόμους.

Αν βάλουμε μια μαγνητική σφαίρα μέσα σε ρινίσματα σιδήρου θα παρατηρήσουμε ότι αυτά σχηματίζουν καμπύλες γύρο της επηρεαζόμενα απ’ το μαγνητικό της πεδίο, καμπύλες με αρχή και τέλος, με μέγεθος το οποίο είναι συγκεκριμένο και σε συνάρτηση με τον όγκο της σφαίρας. Η μαγνητική σφαίρα προσδίδει σε ότι βρίσκεται στο χώρο επιρροής της ιδιότητες και δημιουργεί δικούς της νόμους, επιδέχεται επηρεασμούς από άλλες κοντινές μαγνητικές σφαίρες αλλά αποτελεί κλειστό σύστημα.

 Έχουμε ορίσει θεμελιώδης νόμους της φυσικής αλλά με εξαιρέσεις!

Ορίσαμε με το 2ο θερμοδυναμικό νόμο τις συμπεριφορές ανοικτών και κλειστών συστημάτων, θεωρίες σωστές εν μέρει, όχι όμως ολοκληρωμένες, δημιουργούν αμφιβολίες.

Παρατηρούμε ότι το Σύμπαν διαστέλλεται, έχουμε τον τρόπο αυτό το φαινόμενο να το δούμε. Δεν μπορούσαμε όμως έως τώρα να εξηγήσουμε το λόγο για τον οποίο διαστέλλεται γιατί δεν είχαμε κατανοήσει τι είναι το Σύμπαν.

Ορίσαμε την έννοια της εντροπίας, φτιάξαμε κι ένα νόμο με εξαίρεση. Εξαιρείται λέει η γέννηση των πλασμάτων της Γης. Είναι δυνατόν ο νόμος αυτός να εξαιρεί την πιο βασική λειτουργία της Ανθρώπινης και όχι μόνο υπόστασης; Μήπως είναι λάθος ο νόμος και δε φταίει η εξαίρεση;

Όταν σχεδιάζουμε με σκοπό να κατασκευάσουμε μία μηχανή αυτό που θα συμβεί αναπόφευκτα είναι ότι θα προκύψει ένα σχήμα μετρήσιμο, με συγκεκριμένες διαστάσεις, με αρχή και τέλος. Θα περικλείει εξαρτήματα τα οποία θα λειτουργούν με συγκεκριμένους νόμους και όλα μαζί θα αποτελούν ένα κλειστό σύστημα. Κάθε εξάρτημα όμως της μηχανής θα διέπεται από δικούς του νόμους.

Ας δούμε ένα κινητήρα εσωτερικής καύσης αυτοκινήτου. Κάθε κομβίο του στροφάλου εκτελεί συγκεκριμένη περιστροφική κίνηση, είναι αναγκασμένο απ’ τη διάταξη των μηχανικών μερών που έχει ορίσει ο κατασκευαστής να εκτελεί αυτή και μόνο την κίνηση, το ίδιο συμβαίνει με όλα τα μηχανικά του μέρη. Για να ορίσουμε τις στροφές του κινητήρα πρέπει να μετρήσουμε τις στροφές του κεντρικού άξονα (στροφάλου) σε σχέση με το σώμα του το οποίο θεωρούμε σταθερό. Υπάρχει περίπτωση όμως να περιστρέφεται και ο ίδιος ο κινητήρας, οι στροφές του και πάλι ορίζονται απ’ την περιστροφή του άξονά του σε σχέση με το σώμα του. Θεωρώντας τον εαυτό μας σταθερό ( για να ισχύει αυτό, πρέπει να βρισκόμαστε σε σταθερό σημείο, π.χ. στο σώμα του κινητήρα ή έξω απ’ αυτόν, εφόσον δεν περιστρέφεται και ο ίδιος ) μπορούμε να ορίσουμε κατ αρχήν μία μονάδα χρόνου και τις περιστροφές του κινητήρα συναρτήσει της μονάδας χρόνου που ορίσαμε.

Αν μετρήσουμε τις στροφές ενός μηχανικού μέρους του, της αντλίας νερού για παράδειγμα, μπορούμε να υπολογίσουμε τις στροφές του κινητήρα; Φυσικά όχι. Αν δε γνωρίζουμε τη σχέση των γραναζιών με την οποία μεταδίδεται η κίνηση απ’ το στρόφαλο στην αντλία αυτό είναι αδύνατο, πρέπει ή να μετρήσουμε απευθείας τις στροφές του στροφάλου ή μετρώντας τις στροφές της αντλίας να γνωρίζουμε τη σχέση των γραναζιών που την κινούν.

(Η Γη μέσα στο Σύμπαν έχει ρόλο ανάλογο με της αντλίας νερού σε ένα κινητήρα, οι στροφές του κεντρικού άξονα καθορίζουν το χρόνο κι όχι της ίδιας).

Βέβαια ο κατασκευαστής πάντα προβλέπει κάποιες ανοχές λόγο θερμοκρασίας, με τις θερμοκρασίες που θα αναπτυχθούν λόγο τριβών θα επέλθει διαστολή, άρα μεγάλωμα των μηχανικών μερών, όταν διασταλεί το έμβολο απ’ τις τριβές θα διασταλεί ταυτόχρονα και ο κύλινδρος, θα διασταλεί εν τέλει και το σώμα της μηχανής και θα μεγαλώσουν οι διαστάσεις του, δε θα μεγαλώσουν όμως απαραίτητα με την ίδια αναλογία όλα τα μηχανικά του μέρη.

Με τη λογική που σας ανέπτυξα κατασκεύασα ένα αεικίνητο μηχανισμό ο οποίος κάνει προσομοίωση του Σύμπαντος. Απ την κατασκευή αυτή προκύπτουν κάποια συμπεράσματα, σας τα περιγράφω πιο κάτω:

Το Σύμπαν είναι δίσκος, η περίμετρός του δεν αποτελεί απόλυτο κύκλο, οι δυνάμεις που ασκούνται έξωθεν δεν επιτρέπουν να είναι απόλυτος κύκλος, είναι ένας ελλειπτικός δίσκος και μόνο στο επίπεδο που τον καθορίζει υπάρχει ύλη. Αν μπορούσαμε να τον δούμε απ’ έξω σαν ενιαίο σώμα θα βλέπαμε ένα δίσκο με συγκεκριμένο πάχος, θα παρατηρούσαμε δε ότι στην περίμετρό του έχει μεγαλύτερη μοριακή συνοχή απ’ ότι στο κέντρο του. Υπάρχουν σώματα εσωτερικά του που σε συνδυασμό με κάποιους βραχίονες δημιουργούν την τάση περιστροφής του.

Τρεις είναι οι περιπτώσεις που μπορεί να συμβαίνουν κατά την κίνησή του:

α. Το σώμα του Σύμπαντος να περιστρέφεται και ο άξονας του να είναι σταθερός.

β. Το σώμα να είναι σταθερό και ο άξονας να περιστρέφεται.

γ. Σώμα και άξονας να περιστρέφονται (με διαφορετική ταχύτητα εννοείται), σε σχέση με κάποιο σημείο εκτός Σύμπαντος.

Ο ήλιος μας γύρω από το κεντρικό άξονά του δεν περιστρέφεται με την ίδια γωνιακή ταχύτητα που περιστρέφεται ο ίδιος ο άξονας.

Τα ουράνια σώματα που παρατηρούμε γύρω μας είναι μόρια που συνθέτουν το υλικό της κατασκευής και σε κάποιες περιπτώσεις σχηματίζουν στοιβάδες.

Η Γη δεν ανήκει σε γαλαξία όπως νομίζουμε, αποτελεί στοιχείο ενός βραχίονα και βρίσκεται στον ομφαλό του δίσκου ο οποίος δεν περιέχει ύλη. Η ατμόσφαιρα της Γης αποτελεί αυτούσιο σώμα με συγκεκριμένη μάζα, είναι το κουζινέτο της το οποίο συγκρατείται από βραχίονα του Σύμπαντος και περιστρέφεται το ίδιο και ότι βρίσκεται εντός του με την ίδια φορά αλλά με διαφορετική γωνιακή ταχύτητα απ’ της ίδιας, είναι δε απαραίτητο εξάρτημα για τη λειτουργία της Μηχανής. Η όρασή μας όμως δεν μας επιτρέπει να το αντιληφθούμε σαν σώμα, το αισθανόμαστε απ’ την αντίσταση που παρουσιάζει ή όταν χρωματίζεται από διάφορες αιτίες (σύννεφα, ουράνιο τόξο κ.λ.π.) Ότι βρίσκεται μέσα στην ατμόσφαιρα ακολουθεί τη Γη με μικρότερη γραμμική ταχύτητα. Το φαινόμενο που παρατηρούμε όταν αφήσουμε ένα αντικείμενο από κάποιο ύψος σε ελεύθερη πτώση αυτό να πέφτει πάντα ανατολικότερα οφείλεται στο γεγονός ότι το αντικείμενο ξεκινάει την πτώση του ενώ έχει διαφορετική γραμμική ταχύτητα από αντίστοιχο σημείο της επιφάνειας της Γης (το οποίο ορίζεται απ’ την «κατακόρυφο» τη χρονική στιγμή που ξεκινάει η πτώση) και συνεπώς η χρονική διάρκεια της πτώσης καθορίζει την απόκλιση του απ’ την «κατακόρυφο».

Τα σώματα που συντελούν στην κίνηση του Σύμπαντος και μοιάζουν με γαλαξίες είναι τρία, τα υπόλοιπα σώματα αποτελούν στοιχεία της μοριακής δομής του, αυτά τα τρία σώματα ορίζουν το επίπεδό του.

Οι βραχίονες του «γαλαξία μας» που αρχικά τους είχαμε ορίσει σε δύο και αργότερα σε τέσσερις αφορούν στο Σύμπαν.

Ο άξονας της Γης είναι περίπου κάθετος στο επίπεδο του Σύμπαντος, έχει κάποια κλίση προς το επίπεδο αυτό, όχι σταθερή, κάνει κάποιες ταλαντώσεις λόγο των συμπτώσεων των ελλείψεων του δίσκου και της εσωτερικής περιμέτρου του.

Ο χρόνος όταν παρέρχεται δεν επιστρέφει, δεν καμπυλώνει ούτε παραμορφώνεται, έχει αναλογική μορφή, υπολογίζεται με απλά μαθηματικά και δεν ορίζεται απ’ τις περιστροφές της Γης γύρω απ τον εαυτό της ή γύρο από τον ήλιο μας (όπως τον ορίσαμε) είναι ίδιος σε όλα τα σημεία του και μπορούμε να τον ορίσουμε μετρώντας τις στροφές του άξονά σε σχέση με το σώμα του.

Όταν υπολογίσουμε την πλήρη περιστροφή του άξονα θα είμαστε σε θέση να ορίσουμε το χρόνο εντός του Σύμπαντος.

Τα έμβια όντα της Γης αποτελούν μικρόκοσμο για το Δημιουργό.

Τα ουράνια σώματα που παρατηρούμε γύρω μας είναι «μόρια» που συνθέτουν τον δίσκο. Οι βραχίονες του Σύμπαντος κινούνται χωρίς να συγκρούονται με το δίσκο. Κατά την περιστροφή των βραχιόνων, τον ήλιο μας (και τους άλλους ήλιους) τον «λούζουν» ράβδοι ηλεκτρονίων με συνέπεια να του προσδίδουν τη γνωστή ενέργεια και δε θα σβήσει (μέχρι να εξαντληθεί) όσο κινείται το Σύμπαν. Αυτός είναι ο λόγος που ο ήλιος μας θα είναι πάντα πυρακτωμένος καθώς και τα άλλα σώματα που αποτελούν κι αυτά ήλιους. Παίρνουν ενέργεια από ράβδους ηλεκτρονίων

Το Σύμπαν μόνο ένα κόμβο χρειάζεται για να κινηθεί, δεν υπάρχει άλλος.

Παρατηρούμε ότι γεννιούνται νέα άστρα. Κάθε μηχανή αποτελεί ένα οργανισμό με κύτταρα τα οποία αναπλάθονται, με όργανα στα οποία τα κύτταρα αναπλάθονται με διαφορετικό ρυθμό όπως συμβαίνει και στον Ανθρώπινο οργανισμό ανάλογα με τις ανάγκες του, αυτό ακριβώς που ξέρουμε το παρατηρούμε και στο Σύμπαν.
Με την ίδια λογική είναι φτιαγμένα τα πάντα εντός του.

Το πήγαινε – έλα των ψυχών των έμβιων όντων δημιουργεί το «ελατήριο» το οποίο είναι απαραίτητο για την κίνηση του Μηχανισμού, την τάση δηλαδή που εφαρμόζει το υπομόχλιο Γη πάνω σε βραχίονα του Σύμπαντος.

Ίσως οι Αζτέκοι, κάτι να γνώριζαν όταν προέβαιναν σε μαζικές Ανθρωποθυσίες για να μη σβήσει ο ήλιος!

Η ανακύκλωση των ψυχών των έμβιων όντων μέσω της Σελήνης, επιδρά στους βραχίονες του Σύμπαντος και μάλιστα αυτή η ενέργεια αλληλεπιδρά και με το αντίβαρο της Μηχανής το οποίο βρίσκεται έξωθεν. Το αντίβαρο έχει μάζα συγκεκριμένη και λειτουργεί σαν σταθεροποιητής του συστήματος αφενός αλλά συμβάλει ταυτόχρονα και στη στρέψη.

Η Γη αποτελεί την «καρδιά» της Μηχανής, είναι ο «αντιδραστήρας» της, η λειτουργία του στηρίζεται στην ανακύκλωση των ψυχών των έμβιων όντων.

Η Σελήνη αλληλεπιδρά με τη Γη μέσω του πεδίου που δημιουργεί η ανακύκλωση.

Ο Άνθρωπος δημιουργήθηκε απ’ τις συνθήκες λειτουργίας της παρουσία οξυγόνου που είναι συστατικό ζωής και απαραίτητο στοιχείο για την ανακύκλωση. Αποτελεί τη σκουριά της Μηχανής. Όσο εξελίσσεται δημιουργεί όλο και μεγαλύτερη σκουριά. «Ένα πολιτισμό σκουριάς» που απειλεί τη Μηχανή και είναι ανεπιθύμητη στον Δημιουργό.

Έχουμε ακόμη τη δυνατότητα να σταματήσουμε τη διάβρωση, να «αναπτυχθούμε» χωρίς να καταστρέφουμε, να σταματήσουμε να πριονίζουμε το κλαδί στο οποίο καθόμαστε πάνω και αυτό θα επουλωθεί!

Tο γεγονός της αύξησης της τάσης του «ελατηρίου» προκαλεί ήδη επιτάχυνση, ο Δημιουργός όμως έχει προβλέψει κάποια ανάδραση η οποία ισορροπεί μέχρι κάποιο σημείο τέτοιες καταστάσεις, όταν αυξάνεται ο Ανθρώπινος πληθυσμός μειώνεται ταυτόχρονα ο θαλάσσιος ή κάποιοι άλλοι πληθυσμοί έμβιων όντων και η τάση παραμένει εντός ορίων, δεν έχουμε «κατορθώσει» ακόμη να ανατρέψουμε αυτές τις ισορροπίες. Αν καταφέρουμε και εξαφανίσουμε μεγάλο αριθμό έμβιων όντων με ατομικές βόμβες και περάσει μονοσήμαντα μεγάλη ενέργεια (λόγο θανάτων) στο αντίβαρο που προανέφερα τότε το ελατήριο θα σπάσει με συνέπεια η Μηχανή να σταματήσει και δεν θα επιβιώσει κανένας οργανισμός στο Σύμπαν.

Η αύξηση ή η ελάττωση της τάσης του «ελατηρίου» αφορά και στην αύξηση ή ελάττωση της ταχύτητας του δίσκου αντίστοιχα, ο οποίος κινείται στο εσωτερικό του Σύμπαντος διαγράφοντας ημιτονοειδή τροχιά σε σχέση με το επίπεδό του.

Η ημιτονοειδής τροχιά του δίσκου «αντικατοπτρίζεται» στη Σελήνη απ τη γωνία σε σχέση με τη Γη που τη φωτίζει ο ήλιος και απ τις εποχές που δημιουργεί στη Γη.

Σημείωση: Το επίπεδο του δίσκου συμπίπτει με του Σύμπαντος κατά την πανσέληνο.

Λόγο της αυξανόμενης ταχύτητας περιστροφής (δεν μπορούμε να το αντιληφθούμε διότι βρισκόμαστε μέσα σ αυτό το κλειστό σύστημα) που δημιουργεί η αύξησης της τάσης του «ελατηρίου» αυξάνει και η ταχύτητα κυματισμού του δίσκου κι αυτό έχει σαν αποτέλεσμα η ράβδος ηλεκτρονίων να λούζει λιγότερο χρόνο τον ήλιο μας, γι αυτό η δραστηριότητά του ελαττώνεται εδώ και αρκετά χρόνια. Το φαινόμενο όμως αυτό επιδρώντας στο αίτιο που προκάλεσε την αύξηση της τάσης του «ελατηρίου» θα επιφέρει μείωση της τάσης αυτής, ομαλοποίηση του κυματισμού και σταθεροποίηση της λειτουργίας της Μηχανής.

Πολύ ορθά λοιπόν διαπιστώσαμε ότι έρχεται η εποχή παγετώνων!

Η επιτάχυνση ή η επιβράδυνση του Σύμπαντος έχει σχέση με την τάση του «ελατηρίου» προς τις τριβές (οι οποίες κατά τη λειτουργία του δημιουργούν τον κοσμικό θόρυβο που παρατηρούμε). Αύξηση της τάσης όμως σημαίνει αύξηση και της γωνιακής ταχύτητας της Γης ως προς σταθερό σημείο της περιμέτρου του Σύμπαντος, αλλά ταυτόχρονα και αύξηση της ίδιας της περιμέτρου λόγο διαστολής. Σημαίνει δε και αύξηση της ακτινικής ταχύτητας των γειτονικών σωμάτων της Γης των οποίων οι κινήσεις έχουν επιπτώσεις πάνω της.

Η αύξηση της τάσης του «ελατηρίου» όμως επιφέρει (ταυτόχρονα) αύξηση στη θερμοκρασία ολόκληρου του Σύμπαντος με συνέπεια την άνοδο θερμοκρασίας και στη Γη.

Σημείωση: Όταν αυξάνεται η γωνιακή ταχύτητα του άξονά του αυξάνεται και η γωνιακή ταχύτητα της Γης γιατί υπάρχει συνάρτηση στις κινήσεις τους, τη σχέση αυτή είμαστε σε θέση να την ορίσουμε.

Μετράμε επιβράδυνση της περιστροφής της Γης και διορθώνουμε κατά ένα δευτερόλεπτο το χρόνο περιστροφής της σε κάποια τελευταία χρόνια. Το δευτερόλεπτο (+1) που διαπιστώνουμε ότι πρέπει να προσθέτουμε προκύπτει απ τη διαστολή του Σύμπαντος η οποία αυξάνει σε μέγεθος όλα τα μηχανικά του μέρη αλλά όχι αναλογικά, μεταβάλλεται λόγο αυτής της διαστολής η σχέση της περιμέτρου του ως προς το δίσκο. Ο δίσκος τώρα σε κάθε περιστροφή του διανύει λιγότερο τόξο της περιμέτρου του Σύμπαντος λόγο της διαστολής. Μπορεί η μεταβολή στις σχέσεις να είναι «ελάχιστη» αλλά ικανή να δημιουργήσει αυτό το μετρήσιμο φαινόμενο.

Κατά την περιστροφή τα σώματα διαγράφουν τις κινήσεις που παρατηρούμε λόγο της ελλειπτικής περιμέτρου του δίσκου, της ελλειπτικής περιμέτρου του Σύμπαντος πάνω στην οποία κινείται ο δίσκος και της κυματοειδούς κίνησής του.

Ο ήλιος μας είναι αυτός που περιστρέφεται γύρω απ τη Γη και τη Σελήνη και όχι το αντίθετο. Η δε Σελήνη δεν περιστρέφεται γύρω απ τη Γη, έχει «σταθερή» διόπτευση (ως προς σταθερό σημείο) σε σχέση μ αυτή, μεταβάλει την απόστασή της σύμφωνα με το πώς συμπίπτουν οι ελλείψεις του δίσκου και της περιμέτρου του Σύμπαντος και κινείται στον άξονα που τη συγκρατεί σύμφωνα με τον κυματισμό του δίσκου με αποτέλεσμα να μας δείχνει το 59% της επιφάνειάς της. Αν δεν συντελούνταν ο κυματισμός του δίσκου θα είχαμε δύο εκλείψεις σε κάθε περιστροφή του κάθε ημέρα.

Η Γη διαγράφει εκτός της περιστροφής της γύρω απ τον άξονά της και περιστροφική κίνηση γύρω απ το κέντρο του Σύμπαντος και απέχει συγκεκριμένη απόσταση απ το κέντρο του δίσκου. Η απόσταση αυτή καθορίζεται με τη γνωστή περιοδικότητα, απ τις ελλείψεις των περιμέτρων του Σύμπαντος και του δίσκου και μεταβάλλεται ελάχιστα σε σχέση με το μέγεθος του Σύμπαντος.

Οι βραχίονες και οι περίμετροι του Σύμπαντος και του δίσκου αποτελούν τον «οστέινο» ιστό του οργανισμού, δηλαδή τον «σκελετό» του Σύμπαντος, ο οποίος δεν είναι ορατός.

Ο πιο μακρινός «γαλαξίας» βρίσκεται εκτός της περιμέτρου του και αποτελεί το αντίβαρο του συστήματος, συντελεί δε στην κίνηση και στην σταθεροποίηση της περιστροφής του και βρίσκεται πίσω απ την Ανδρομέδα. Απ τη Γη μπορούμε να δούμε ένα ελάχιστο τμήμα του, παρεμβάλλονται όμως μεταξύ αυτού και της Ανδρομέδας δύο δακτύλιοι (οι οποίοι δεν είναι ορατοί) που δεν επιτρέπουν σε κανένα διαστημόπλοιο να τους διαπεράσει.

Αισθανόμαστε την ατμόσφαιρα της Γης από κάποιες ιδιότητες που παρουσιάζει, τη βλέπουμε να χρωματίζεται από διάφορες αιτίες αλλά δεν τη θεωρούμε ξεχωριστό απ τη Γη αντικείμενο. Βλέπουμε τη Γη απ το διάστημα χωρίς να ξεχωρίζουμε ότι αυτή κινείται μέσα σ ένα μηχανικό κουζινέτο. Η Σελήνη δεν μπορούμε να δικαιολογήσουμε γιατί βρίσκεται εκεί και αποτελεί εξαίρεση στους νόμους, όμως κάτι τη συγκρατεί εκεί αλλά δεν το έχουμε κατανοήσει γιατί αυτό δε χρωματίζεται όπως η ατμόσφαιρα της Γης. Αυτό που τη συγκρατεί είναι ένας απ τους βραχίονες του σύμπαντος ο οποίος δεν διέρχεται απ το κέντρο της και επειδή «έλκεται» απ τη Γη δεν περιστρέφεται γύρο απ τον εαυτό της.

Το Σύμπαν είναι μια μηχανή αεικίνητη, δεν χρειάζεται εξωτερική ενέργεια για να λειτουργήσει, το μόνο που χρειάζεται είναι το «ελατήριο».

Οι συνθήκες που καθιστούν τη Γη «αντιδραστήρα» είναι μοναδικές στο Σύμπαν. Αυτό το συμπέρασμα το εξαγάγω απ το γεγονός ότι μόνο ένας κόμβος χρειάζεται για να κινηθεί και σ αυτόν τον κόμβο επιδρούν η Γη και η Σελήνη!

Είμαστε σε θέση τώρα να κατασκευάσουμε αεικίνητες μηχανές οι οποίες θα κάνουν προσομοίωση του Σύμπαντος. Δεν είναι απαραίτητο να είμαστε Θεοί, όπως ισχυρίζονται κάποιοι, για να κατασκευάσουμε αεικίνητες μηχανές παρόμοιου τύπου. Μπορούμε να κατασκευάσουμε «μικρότερες» κι εμείς οι Άνθρωποι, εφόσον κατανοήσαμε τι έφτιαξε ο Δημιουργός. Δε θα συντηρούν απλά τον εαυτό τους, θα μπορούν να παράγουν έργο, όσο έργο θέλουμε, θα παράγουν ηλεκτρικό ρεύμα, νερό και ότι άλλο χρειαζόμαστε χωρίς να καταναλώνουν ενέργεια και να μολύνουν το περιβάλλον. Τα ελατήρια αυτών της μηχανών θα τα κατασκευάσουμε με μηχανικό τρόπο.

Μπορούν να μας δώσουν προοπτική και να μας βγάλουν από τη ματαιοδοξία.

Χρησιμοποιώ το ‘’θα’’ γιατί πρώτα πρέπει να το θελήσουμε. Με ορθολογική σκέψη και πρακτική μπορούμε να επιβιώσουμε εμείς και οι επόμενες γενιές.

Μα θα μου πουν κάποιοι!

¨Και τα υλικά αγαθά που έχουμε αποκτήσει θα τα χάσουμε; Θα τα μοιραστούμε με τους υπόλοιπους ;¨

Αν συνεχίσουμε με την ίδια ματαιοδοξία είναι σίγουρο ότι θα τα καταστρέψουμε όλα, δε νομίζω ότι μπορεί να υπάρξει κάποιος που θα προτιμήσει να κρατήσει όλα όσα έχει αποκτήσει μέχρι σήμερα ενώ γνωρίζει ότι αύριο δε θα υπάρχει ούτε αυτός ούτε οι απόγονοί του.

Τα οικόπεδα που αγοράζουν κάποιοι εκτός Γης για να είναι χρήσιμα πρέπει να μη σπάσει το «ελατήριο» που δημιουργεί την κίνηση του Σύμπαντος.

Αν δεν υπάρχει ζωή στη Γη δεν θα υπάρξει πουθενά στο Σύμπαν. (Όπου κι αν έχουμε φθάσει)

Εδώ πρέπει να εκφράσω κι εγώ με το δικό μου τρόπο κάποιες διαπιστώσεις χιλιοειπωμένες και συνάμα τον προβληματισμό μου που αφορά στη φύση του Ανθρώπου.

Είμαι βέβαιος ότι ανησυχούμε όλοι απ’ την τροπή που παίρνει η εξέλιξη των πραγμάτων, η κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει μου δίνει την εντύπωση πως κάποιοι νομίζουν πως και να καταστραφεί η Γη αυτοί θα «μετακομίσουν».

Τους διαβεβαιώνω ότι πλανώνται πλάνη οικτρά.

Συγκρίνοντας τις συμπεριφορές όλων των έμβιων όντων με του Ανθρώπου βλέπουμε ότι μόνο εμείς διαθέτουμε καταστροφικές τάσεις. Σαν το πιο νοήμον είδος που είμαστε μελετάμε τις συμπεριφορές και τις ανάγκες για επιβίωση όλων των υπολοίπων ζώων αλλά ξεχνάμε τις δικές μας! Όταν ένα άγριο θηρίο κυνηγάει μετά μανίας ένα θήραμα ξέρουμε το λόγο, είναι θέμα επιβίωσης, σκοτώνει για να τραφεί και μάλιστα όταν τραφεί περισσεύει τροφή και για κάποια άλλα είδη.

Υπάρχει ζώο που θα σηκωθεί απ’ την ησυχία του χωρίς να υπάρχει λόγος επιβίωσης; Το μόνο είδος που το κάνει αυτό είναι ο Άνθρωπος. Μόνο ο άνθρωπος σκοτώνει μαζικά από αρχαιοτάτων χρόνων και μάλιστα με ιδιοτέλεια. Απ’ ότι μαρτυρούν οι πράξεις μας διαθέτουμε την πιο άγρια φύση από όλα τα είδη του ζωικού βασιλείου!

Μα θα μου πείτε γι αυτό το λόγο έχουμε φτιάξει τα «κλουβιά», δηλαδή τις κοινωνίες. Έχουμε ορίσει νόμους, θρησκείες, συμπεριφορές, κανόνες και όρια. Και σε κάθε κοινωνία έχουμε κυβερνήτες οι οποίοι ελέγχουν τις καταστάσεις, με παρακολούθηση, αστυνόμευση, δυνάμεις καταστολής και άλλα μέσα. Έχουμε θεσπίσει και ιεραρχία, κανένας δεν είναι ανεξέλεγκτος, κάθε κυβερνήτης ελέγχεται κι αυτός απ’ τον πιο πάνω και αν είναι ικανός έχει τη δυνατότητα να αλλάξει κλουβί, να εξουσιάζει περισσότερους.

Κι αυτοί που ήδη είναι στα ψηλότερα βάθρα και δεν εννοώ της συμβατικής ιεραρχίας που γνωρίζουμε, δεν παραμένουν όπως κι εμείς οι υπόλοιποι θηρία με την πιο άγρια φύση;

Αλλά αυτά που ονομάζουμε ζώα διαθέτουν μόνο ένστικτα κι ορμές, εμείς που διαθέτουμε λογική δικαιούμαστε να συμπεριφερόμαστε το ίδιο και χειρότερα; Το κυρίαρχο μέλημά μας πρέπει να είναι πως θα επιβληθούμε στους υπόλοιπους;

Δεν εννοώ ότι μπορούμε να ζήσουμε άναρχα χωρίς περιορισμούς, περιγράφω μόνο τη φύση μας. Όταν κάποιος κατέχει ένα όπλο είναι πιθανό κάποια στιγμή να το χρησιμοποιήσει. Τα όπλα όμως είναι εργαλεία που προξενούν ανεπανόρθωτο κακό, η πρόφαση ότι τα κατέχουμε μόνο για εκφοβισμό δε στέκει. Όταν κάποιος άλλος που διαθέτει κι αυτός όπλο νιώσει ότι απειλείται μπορεί να χρησιμοποιήσει πρώτος το δικό του για να προλάβει!

Είναι αναγκαίο να αναθεωρήσουμε τους κανόνες, δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια για αλαζονείες και εγωισμούς. Ισχυρότερος είναι αυτός που κατέχει την πιο ισχυρή ατομική βόμβα; Που μπορεί να καταστρέψει όλη τη Γη; Μα και ο άλλος που έχει μικρότερη μπορεί να την καταστρέψει! Στην προκειμένη περίπτωση όταν τσακώνονται τα βουβάλια δεν θα την πληρώσουν μόνο τα βατράχια, αν δε μας επιτρέψει ο εγωισμός μας να δούμε την Πραγματικότητα δε θα μας φταίει κανείς. Αν δεν αντιληφθούμε έστω τώρα, ότι ‘’δεν είναι στραβός ο γιαλός εμείς στραβά αρμενίζουμε’’ το τέλος θα είναι κοντά.

Μη βιαστείτε να με χαρακτηρίσετε καταστροφολόγο, οι ενδείξεις μαρτυρούν ότι στο τέλος με την αλαζονεία, την υπεροψία και τόσα άλλα «χαρίσματα» που διαθέτουμε κάποιος θα το πατήσει το κουμπί. Επιβάλλεται να βρούμε τρόπο ώστε να ζήσουμε εν ειρήνη. Βρήκαμε το εργαλείο που θα συντηρήσει το Σύμπαν κι εμάς μαζί, η ματαιοδοξία μας οδήγησε στο χείλος της καταστροφής, ακόμη δεν είναι αργά.

Η πρόθεσή μου δεν είναι να κάνω κατηχητικό κήρυγμα, ο μοναδικός σκοπός μου είναι να εκθειάσω την πραγματικότητα.

Απευθύνομαι στους εξουσιαστές της Γης: Σταματήστε να δημιουργείτε δούλους είναι λάθος, δεν οδηγεί πουθενά, όλοι δούλοι είμαστε υπό μία ευρύτερη έννοια του Θεού μας. Οι άνθρωποι δεν είναι σκουπίδια και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται έτσι. Αν επιμένετε σας λέω ότι ακόμη και μέσα στα σκουπίδια μπορούμε να βρούμε πολύτιμους λίθους, δεν είναι σοφό να αξιολογείτε κάποιους σαν «σκουπίδια». Αυτοί που νομίζουν ότι : «Όσοι μπορούν και πηδάνε τέσσερα ή περισσότερα μέτρα ύψος» είναι χρήσιμοι, οι υπόλοιποι στον ΚΑΙΑΔΑ, κάνουν λάθος. Δυστυχώς η βλακεία του Ανθρώπου σε μερικές περιπτώσεις τρέχει περισσότερο κι απ το φως, το είπε ο Αϊνστάιν και ισχύει!

Πρέπει να κατανοήσετε ότι η εξήγηση του Σύμπαντος που δίνει την πραγματική «διάσταση» των πραγμάτων είναι η πιο δύσκολη κατάσταση που θα αντιμετωπίσει η Ανθρωπότητα.

Αναγκαστήκαμε να ορίσουμε «αξίες» και κανόνες ελλείψει Πραγματικότητας, λάθος αξίες και λάθος κανόνες. Είναι μαθηματικά βέβαιο ότι οδεύουμε στην καταστροφή μας, το αισθανόμαστε, το επιβεβαιώνουν οι συνέπειες της «λογικής» μας και των πράξεών μας.

Επειδή όμως αυτό το κατεστημένο που δημιουργήσαμε κάποιοι θα προσπαθήσουν να το υπερασπιστούν γιατί νομίζουν ότι τους εξυπηρετεί κι ας αντιλαμβάνονται ότι είναι λάθος, πρέπει να κατανοήσουν τις συνέπειες τυχόν αντίδρασής τους.

Μπορείτε να διανοηθείτε τι παρενέργειες θα δημιουργηθούν αν δεν προετοιμαστεί η Ανθρωπότητα, όταν ο καθένας θα έχει τη δυνατότητα με τον δικό του αεικίνητο μηχανισμό να παράγει όση ενέργεια χρειάζεται;

Κι ενώ είναι εύκολο σήμερα να γίνει γνωστός ο μηχανισμός αυτός είναι συνάμα και το πιο επικίνδυνο για την ίδια, πρέπει απαραίτητα πριν απ αυτό να κατανοήσει τι την διέπει και μετά να το μάθει. Να συνειδητοποιήσει αφ ενός ότι αυτός που προτίθεται να της το αποκαλύψει έχει την καλύτερη των προθέσεων και ότι δεν είναι δυνατόν να εξουδετερωθεί και αφ ετέρου ότι αν είχε πρόθεση να καταστρέψει τα πάντα θα το είχε αποκαλύψει!

Σας περιέγραψα την Πραγματικότητα με απλά λόγια για να μην προφασιστεί κάποιος έναντι του εαυτού του ότι δεν κατάλαβε! Σας επισήμανα τον κίνδυνο που λόγο της φύσης του διατρέχει ο Άνθρωπος γνωρίζοντας απόλυτα τις νοητικές δυνατότητές του.

Δεν θα υπάρξει επιείκεια μετά απ αυτό σε κάποιους στο ενδεχόμενο κακοβουλίας από μέρους τους.

Επέλεξα αυτόν τον τρόπο σαν τον καταλληλότερο για να παρουσιάσω τις ενδείξεις που συνθέτουν την Πραγματικότητα, οι αποδείξεις θα ακολουθήσουν. Αν δεν θελήσετε να τη «δείτε» θα ζήσετε τον «Αρμαγεδώνα»,

Μετά απ αυτή την ανακάλυψη η ονομαζόμενη νέα τάξη πραγμάτων έχει ξεπεραστεί, η οριστική τάξη πραγμάτων ΕΙΝΑΙ ΓΕΓΟΝΟΣ ΚΑΙ ΜΗ ΑΝΑΣΤΡΕΨΙΜΗ!